หลี่อิงฟั่งนำเสี่ยวกั่วมาพร้อมนาง ขณะที่มายืนเฝั้าประตูหน้าลานบ้านมันครั้นพบเห็นจั่วม่อ หลี่อิงฟั่งโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด ส่วนใบหน้าผลผิงกว่อของเสี่ยวกั่วมีร่องรอยของความประหม่าอยู่บ้างจั่วม่อประหลาดใจเล็กน้อย ไฉนสองคนนี้มาถึงที่นี่ได้? มันกล่าวพลางหัวร่อ “ศิษย์พี่หญิง วันนี้มีเวลาว่างมาเยือนถึงบ้านซอมซ่อของข้า ช่างหายากนัก! มา ๆ เชิญเข้า!”กล่าวจบ มันโบกแขนเสื้อ แอบใช้พลังใต้แขนเสื้อ ประตูสู่ลานบ้านพลันเปิดออกอย่างเงียบเชียบหลี่อิงฟั่งก็ไม่เกรงอกเกรงใจ ตอบตรงไปตรงมาว่า “มาโดยไม่ได้รับเชิญ รบกวนเจ้าแล้ว!”เสี่ยวกั่วตามติดด้านหลังหลี่อิงฟั่งอย่างแนบชิด ใบหน้านางยังคงขลาดกลัวเกอจึงไม่สนใจเด็กหญิงโง่งมเจ้า จั่วม่อพึมพำในใจพอเข้าไปยังลานบ้าน หลี่อิงฟั่งพบเห็นทุ่งนาปราณเขียวชอุ่มอยู่ภายใน นางพลันดวงตาเป็นประกาย อดยกย่องไม่ได้ “ศิษย์น้องเชี่ยวชาญด้านการเพาะปลูกอย่างแท้จริงความเจริญงอกงามของข้าวปราณนี้ ชวนให้ผู้คนอิจฉาริษยานัก การเก็บเกี่ยวอันอุดมสมบูรณ์คงอีกไม่นานแล้ว”“ศิษย์พี่หญิงชมเชยเกินไป” จั่วม่อตอบลวก ๆ ในใจมันเริ่มไตร่ตรอง ถึงจุดประสงค์การมาของหลี่อิงฟั่งในวันนี้กับศิษย์พี่หญิงผู้ไม่เคยมีการคบหากันในอดีตผู้นี้ มันมีแต่ความรู้สึกชื่นชม อื่นใดไม่กล่าวถึง เพียงพลังฝึกตนด่านเลี่ยนชี่ขั้นที่เก้า ก็เพียงพอจะยืนเชิดหน้าอยู่แถวหน้าสุดในหมู่ศิษย์ฝั่ายนอกทั้งหมด อีกทั้งนิสัยสัตย์ซื่อตรงไปตรงมา
