มือของเสี่ยวกั่วลิ้นอันใหญ่โตที่เต็มไปด้วยน้ำลาย ทำให้มันหนาวสันหลังวูบด้วยความรังเกียจ“ไหนเล่าทุ่งปราณ?” จั่วม่อรีบขัดจังหวะ มิเช่นนั้นมันก็ค่อนข้างกังขาอยู่ไม่น้อย ว่าดรุณีนางนี้จะยังคงเล่นกับวัวไปจนถึงเมื่อใดในทุ่งปราณ จั่วม่อพินิจพิเคราะห์ต้นพืชที่อยู่เบื้องหน้าอย่างถี่ถ้วนนี่เป็นต้นหญ้าชนิดที่มันไม่เคยพบเห็นมาก่อน เพียงแค่จุดนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้มันเปลี่ยนเป็นจริงจัง ควรทราบว่ามันใช้เวลาปลูกข้าวปราณกว่าสองปี กับต้นหญ้าที่มักขึ้นในทุ่งปราณ มันย่อมคุ้นเคยยิ่ง แต่มันแน่ใจว่าไม่เคยพบเห็นต้นหญ้าเช่นนี้แม้แต่ครั้งเดียวหลังจากตรวจสอบจนรอบทุ่งปราณ มันยิ่งหนักใจมากยิ่งขึ้น“เจ้าค้นพบพวกมันตั้งแต่เมื่อใด?”“เกือบสามเดือนก่อน เสี่ยวกั่วจะกำจัดวัชพืชทุกวัน แต่พวกมันกลับยิ่งโตขึ้น โตขึ้น… …” เสี่ยวกั่วเริ่มเบะปากอีก น้ำตาก็ดูเหมือนจะปริ่มขอบตาเจียนล้นอีกแล้วจั่วม่อจ้องมองนางด้วยสีหน้าไม่แสดงอารมณ์เสี่ยวกั่วก้าวถอยหลังอย่างตื่นกลัว นางหยุดร่ำไห้ทันควัน …ศิษย์พี่ผู้นี้น่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว!จั่วม่อดึงสายตากลับมา ในใจมันตื่นตะลึง ความสามารถในการแพร่พันธุ์ของวัชพืชนี้แข็งแกร่งยิ่ง“แล้วคนอื่น ๆ เล่า?”“ทุ่งปราณของพวกพี่สาวทั้งหลายก็เป็นเช่นเดียวกัน พวกนางล้วนไม่สามารถหาหนทางแก้ไขได้” กล่าวถึงตอนนี้ นางพลันพึมพำเบา ๆ “ศิษย์พี่ ท่านสามารถช่วยเหลือเหล่าพี่สาวด้วยหรือไม่?”จั่วม่อคร้านจะตอบวาจานาง แล
