ั่วม่อกำลังค้นหาหนทางแก้ปัญหา เกี่ยวกับพลังชีวิตอันทรหดอย่างเหลือเชื่อ ของวัชพืชตัวร้าย หลี่อิงฟั่งก็ยกขบวน นำฝูงชนอันเป็นเหล่าศิษย์สตรีมุ่งหน้ามาเมื่อหลี่อิงฟั่ง ผู้ที่ตอนแรกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ได้เห็นร่องรอยน้ำตาบนใบหน้าของเสี่ยวกั่ว โทสะในใจนางก็พลุ่งขึ้นนางโถมออกไปอย่างรวดเร็ว เข้าเผชิญหน้ากับจั่วม่อ“เจ้าเป็นใคร?” หลี่อิงฟั่งถามเสียงเย็นจากนั้นนางก็ได้เห็นมันตอบด้วยสีหน้าอันเฉยชา ไร้อารมณ์ใด ๆ “จั่วม่อ”สีหน้าเย็นเยียบของหลี่อิงฟั่งยิ่งหนาวเหน็บขึ้น ในบรรดาศิษย์ฝั่ายนอก นางถือเป็นต้าซือเจี่ย ต่อหน้านางทุกผู้คนล้วนเป็นซือตี้ หรือซือเม่ย นางไม่เคยพบเจอศิษย์คนใด หยาบคายเช่นมันมาก่อน ทันใดนั้น โดยไม่กล่าวคำใด นางพลันจี้ดัชนีใส่จั่วม่อ(ซือเจี่ย – ศิษย์พี่ที่เป็นหญิง ต้าซือเจี่ยคือศิษย์พี่ใหญ่ที่เป็นผู้หญิง ซือตี้ – ศิษย์น้องที่เป็นชาย ซือเม่ย – ศิษย์น้องที่เป็นหญิง ในนิยายเรื่องนี้ลำดับศิษย์พี่ศิษย์น้องไม่ได้นับตามลำดับอาวุโส แต่นับตามสถานะในสำนัก หรือตามพลังฝีมือ ต่อไปจะยิ่งเห็นภาพชัดเจนขึ้น)สีเลือดจางหายไปจากใบหน้าของเสี่ยวกั่ว แต่นางยังไม่ทันได้กล่าววาจา พลันได้ยินเสียงแหวกฝั่าอากาศแหลมเล็กปราณกระบี่สีเขียวที่บางอย่างยิ่งเล่มหนึ่ง จู่โจมเข้าหาจั่วม่อจั่วม่อม่านตาหดแคบลง ก่อนที่จะได้ทันคิด มือขวาสะบัดขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับถอยหลังอย่างฉับพลันปราณกระบี่สีทองสาดประกายวาบหลี่อิง
