กที่นี่อีกสักสองสามวันเล่า? ”เซียนเอ๋อร์เอียงคอ กระพริบดวงตาสีฟั้าคราม นางขบคิดแล้วส่ายหน้า “ภารกิจนี้สำคัญยิ่ง เราพักอยู่ที่นี่นานพอแล้ว ฮ่าฮ่า อีกอย่างเซียนเอ๋อร์ทิ้งรอยประทับวิญญาณไว้บนร่างมัน มันย่อมไม่มีวันหนีพ้นเงื้อมมือเซียนเอ๋อร์ได้”ชื่อเหย่เจินเหรินมองเซียนเอ๋อร์ที่ดูน่ารัก ไร้เดียงสา มันอดไม่ได้ต้องส่งเสียงหัวร่อดังกระหึ่มจั่วม่อตื่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ ร่างกายของมันเจ็บระบม จนต้องครวญครางออกมาอย่างช่วยไม่ได้หวนนึกถึงเมื่อวาน คลับคล้ายความฝันตื่นหนึ่ง แต่บาดแผลที่ปกคลุมไปทั่วร่างมันช่วยย้ำเตือนอีกครั้ง ว่าการต่อสู้อันดุเดือดนั้นมิใช่ความฝัน กระทั่งถึงตอนนี้มันก็ยังไม่อยากจะเชื่อ ว่ามันสามารถสยบพลังปราณเย็นนั้นลงได้ มันรู้เพียงว่ามีช่วงเวลาหนึ่งที่สติมันเลอะเลือนหายไป และช่วงเวลานั้นเองที่มันกลับเป็นฝั่ายชนะแต่ที่แท้เกิดสิ่งใดขึ้นในช่วงเวลานั้น?มันไม่ทราบอันใดเลยหลังจากค้นหาในใจและไตร่ตรองอยู่ชั่วครู่ มันนึกอะไรไม่ออกเลย จึงผลักปัญหาออกไปจากใจ ไม่ว่าอีกฝั่ายคิดจะแก้แค้นหรือไม่ จั่วม่อคร้านจะเสียเวลาครุ่นคิดถึงมันเกองานยุ่งมาก!มันยกนิ้วมือขึ้นมานับเรียง และทราบว่ามีสิ่งที่ต้องทำมากมายในวันนี้ ไม่นับการเสกเรียกฝนที่สวนยาปราณ มันยังต้องเสกเรียกฝนให้ศิษย์พี่ผู้หนึ่ง นั่นเป็นทุ่งนาปราณขนาดหนึ่งร้อยหมู่สำหรับต้นสมุนไพรปราณในสวนยา ยามต้องเจ็บหนักเช่นนี้ มันย่อมไม่กังวลสนใจว่าจะงอกงาม
