ารถรอดชีวิตได้เป็นเวลานาน จนความช่วยเหลือมาถึงหลังจากครั้งแรกที่กระเรียนอธิษฐานพันตัวประสบความสำเร็จ ในการช่วยเหลือผู้ฝึกตนที่ติดกับดัก มันก็กลายเป็นที่นิยมอย่างรวดเร็วในโลกของผู้ฝึกตน แต่เมื่อเวลาผ่านไป มันก็ค่อย ๆ กลายเป็นเพียงการละเล่นของเหล่าเด็กหญิงผู้ฝึกตน ที่จะใช้เพื่อระบายอารมณ์ของพวกนาง พวกนางจะเขียนความรู้สึกลงไปในกระเรียนอธิษฐานแล้วส่งมันออกไป พวกนางยังจะสลักรอยประทับวิญญาณของตนไว้ในกระเรียนกระดาษ เพื่อที่ว่าผู้ที่เก็บมันได้ จะสามารถส่งกระเรียนอธิษฐานกลับคืนไปยังเจ้าของจะมีสิ่งใดอีกเล่า ที่จะทำให้เด็กสาวหัวใจเต้นแรง ได้มากไปกว่าโชคชะตาอันมิอาจหยั่งคำนวณ กับถ้อยคำอันแสนวิเศษจั่วม่อจนปัญญาทำความเข้าใจพฤติกรรมเยี่ยงนี้ ในใจมันมีเพียงจิงสือ ข้าวปราณและการฝึกวิชาเท่านั้น เรื่องราวแสนหวานอันหรูหราฟุั่มเฟือยเช่นนี้ หามีอยู่ในตัวมันสักกระผีกริ้นไม่พอคลี่คลายกระเรียนกระดาษออกจนหมด ตัวอักษรงดงามไม่กี่แถวก็เผยโฉม“มุ่งมาดปรารถนาสะพายสัมภาระร่อนเร่ลำพังไปยังสถานไร้ผู้คนขับขานดนตรีกาลเบิกบานอาบแสงสุริยา”อ่อนไหวไร้สาระ! ในใจจั่วม่อแค่นเสียงอย่างเย็นชา ทั้งให้คำวิจารณ์ที่มันคิดว่าเหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง น่าเสียดายที่กระดาษดี ๆ เช่นนี้ต้องมาเสียเปล่า แม้มันไม่ทราบว่ากระดาษนี้ทำจากสิ่งใด แต่จะอย่างไรคุณภาพไม่ต่ำกว่าระดับที่สามเป็นแน่ใช้กระดาษระดับที่สามทำเป็นกระเรียนน้อยพันตัว ช่างเป็นการสิ้
