นเปลืองที่ชวนให้ผู้คนขนหัวลุกชันนักเมื่อกระดาษถูกใช้งานเช่นนี้ มันจะไม่สามารถนำมาใช้ประโยชน์อย่างอื่นได้อีก ช่างน่าเสียดายอย่างสุดซึ้ง จั่วม่อคิดมันกำลังจะขยำกระดาษสีชมพูให้เป็นก้อน แต่แล้วพลันชะงัก เอียงคอคิดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะวิ่งกลับเข้าไปในห้องเมื่อเข้าไปในห้อง มันหันซ้ายหันขวา มองหาไปรอบ ๆ แล้วก็ค้นพบสิ่งที่ต้องการพู่กันแข็งขนพังพอน กับชาดสดใหม่อันแสนเข้มข้นยกพู่กันขึ้น จุ่มลงในชาด แล้วสะบัดข้อมืออย่างลื่นไหล ขณะที่เขียนคำลงไป“งี่เง่า”มองแผ่นกระดาษสีชมพูถูกอักษรสีแดงสดสองคำ เขียนพาดทับจนเต็มพื้นที่ จั่วม่อหัวร่อเสียงกระหึ่มอย่างภาคภูมิใจชีวิตมันเต็มไปด้วยความตึงเครียด ภาระงานหนักและตรากตรำ ไม่มีเวลาจะมามัวซาบซึ้งอันใด มันรู้ดีถึงความยากลำบากในการเอาชีวิตรอด รอบตัวมันก็มีแต่ผู้คนที่ใช้ชีวิตเป็นเดิมพันเพื่อการอยู่รอด ล้วนทำงานหนักเพื่อครอบครัว เพื่อลูกหลาน เพื่อคนรุ่นต่อไป เฉกเช่นเหล่าเฮยแม้ลำบากยากเข็ญและเหน็ดเหนื่อย แต่จั่วม่อมิได้รังเกียจชีวิตเช่นนี้ ตรงกันข้ามมันกลับรู้สึกว่าเช่นนี้ต่างหากจึงเป็นชีวิตที่แท้จริงอันความความอ่อนไหวไร้สาระ มีเพียงผู้คนที่อยู่ว่างเกินไป และสุขสบายเกินไปเท่านั้น จึงจะรู้สึกเช่นนั้นได้ จั่วม่อดูแคลนคนเหล่านี้ยิ่งมันครวญเพลงอย่างร่าเริง ขณะที่พับกระดาษให้กลับเป็นนกกระเรียนน้อยพันตัวอีกครั้ง“ใครงี่เง่า ใครงี่เง่า เจ้านั่นเอง เจ้านั่นเอง”เพื่อเ
