“อย่าได้ลืมเลือน!”“ต่อให้ต้องตาย ก็มิอาจลืม!”เสียงแปลก ๆ แต่คุ้นเคย ดุจจะดังแว่วมาจากส่วนลึกของเมฆา ซ้ำแล้วซ้ำเล่าสะท้อนก้องเป็นชั้น ๆ ไร้จุดสิ้นสุดผู้ใด?มิอาจลืมเลือน?มิอาจลืมเลือนอันใด?มันพลันผวาตื่น และก็เป็นเช่นทุกครั้ง ร่างกายชุ่มเหงื่อ เสื้อผ้าเปียกชื้นแนบติดผิวน่าอึดอัด มันลุกขึ้นนั่ง เหนือศีรษะเห็นราตรีมืดทะมึนเกลื่อนกล่นไปด้วยแสงดาว เตือนให้ทราบว่ายังอีกนานกว่าจะรุ่งสาง สายลมกระโชกผ่านไปอย่างเย็นชาฝันเช่นเดิมอีกแล้ว!ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเยือก ยามนี้ยังเร็วไปมากหากจะตื่นนอน มันล้มตัวลง แล้วหลับใหลไปอีกคราก่อนที่จะเดินไปถึงทางขึ้นภูเขา จั่วม่อได้ยินใครบางคนตะโกนจากที่ไกล ๆ(จั่วม่อ อ่านว่า จั่ว – หม้อ : จั่วแปลว่า ซ้าย, ผิด, ตรงกันข้าม : ม่อแปลว่า ไม่ หรืออย่า)“ม่อเกอ (พี่ม่อ) อย่าลืมเสกเรียกน้ำฝนให้ไร่นาของข้า อย่างที่เราตกลงกันไว้เมื่อตอนต้นฤดู ผลผลิตของปีนี้ล้วนขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว”ชายหนุ่มมองออกไปตามเสียง เห็นชายชราวัยห้าสิบกว่าปี ผอมบางและดำคล้ำ โผล่ศีรษะขึ้นมาจากกลางทุ่งนา ซึ่งหากไม่ได้เพ่งมองดี ๆ ก็แทบจะไม่สังเกตเห็นว่ามีผู้คนอยู่ตรงนั้นตาเฒ่าผู้นี้เรียกกันติดปากว่าเหล่าเฮย (ตาเฒ่าดำ) เรียกจนนามที่แท้จริงแทบไม่มีผู้ใดทราบแล้ว มันสูงวัยที่สุดในบรรดาศิษย์ฝั่ายนอกของสำนักกระบี่สุญตา(อ่านว่า สุน-ยะ-ตา แปลว่าความว่างเปล่า ไร้ซึ่งสิ่งใด ๆ ทั้งปวง)จั่วม่อปั้ายเหงื่อที่หน้าผาก พล
