จำนวนสามสิบชิ้น จั่วม่อรู้สึกว่าสายตาของผู้คนที่ผ่านไปมาไม่ต่างอะไรกับคมมีดถนนหนทางในตงฝูนั้นกว้างใหญ่ บ้านเรือนหลากสีหลายรูปทรงลอยอยู่กลางเวหาในหมู่สิ่งปลูกสร้างเหล่านั้นยังมีร้านค้าอยู่ด้วย แต่นั่นเป็นย่านร้านค้าชั้นสูง หากปราศจากพาหนะบินระดับสูง ผู้ฝึกตนที่ไม่สามารถเหินบินบนกระบี่ก็ไม่มีสิทธิ์เข้าถึงแม้ว่าพวกมันจะต้องการก็ตาม ร้านค้าชั้นสูงบางแห่งก็เป็นเกาะเล็ก ๆ ที่ลอยอยู่กลางนภา พรั่งพร้อมด้วยบุปผาหอมกรุ่น กับบทเพลงเซียนอันไพเราะเสนาะหูนั่นเป็นสถานที่ที่จั่วม่อไม่เคยคิดฝันถึง มันมักจะมองดูเฉพาะชามข้าวของตัวเองเท่านั้น
