เคี้ยวจั่วม่อรีบจ่ายจิงสือระดับหนึ่งจำนวนสองชิ้น ชายกำยำไม่พูดพล่ามทำเพลง รับจิงสือก่อนจะหันหลังกลับ วิ่งรี่ลงจากภูเขา“ชีวิตไม่ง่ายเลย” จั่วม่อมองตามแผ่นหลังของชายผู้นั้น และสรุปด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกจั่วม่อคุ้นเคยกับตงฝูไม่น้อย มันแบกถุงกระสอบขึ้น และหลังจากเลี้ยวลดไม่กี่หน ก็ถึงจุดหมายปลายทางนี่คือร้านค้าพิเศษในการรับซื้อข้าวปราณ มันมีเพียงหน้าร้านเล็ก ๆ นอกประตูแขวนธงผืนน้อย บนธงมีเพียงสองคำ ‘ข้าวปราณ’และการจัดเรียงอักขระยันต์บนธงรับประกันได้ว่า สองคำนี้จะสามารถมองเห็นได้แต่ไกล แม้กระทั่งในยามราตรีก็ตามข้าวปราณคุณภาพระดับสอง น้ำหนักสามร้อยจิน กับร้านค้าประเภทนี้แล้ว มันเป็นเพียงการซื้อขายรายเล็ก ๆ เจ้าของร้านไม่ใส่ใจออกมาทักทาย เพียงส่งผู้ช่วยมาเท่านั้น“สามสิบชิ้น จิงสือระดับสอง”ผู้ช่วยนั้นมิได้เสียเวลากล่าวถึงราคา หรือเจรจาต่อรอง จั่วม่อก็ทราบดีว่ามันไม่มีสิทธิ์ต่อรอง ได้แต่รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็วราคานี้ความจริงน้อยไปบ้าง แต่ร้านอื่นก็เหมือนกันหมด เว้นเสียแต่ว่ามันสามารถนำข้าวปราณมากกว่าหมื่นจิน มาส่งได้ในคราวเดียว จากนั้นจึงจะมีสิทธิ์ต่อรองราคา ซึ่งความจริง หลังจากหักส่วนที่ต้องจ่ายให้แก่สำนักไว้แล้ว ข้าวปราณหนักสามร้อยจินนี้ ก็เป็นผลที่มาจากความพยายามอย่างหนักตลอดทั้งปีของมันแล้วสามสิบชิ้นของจิงสือระดับสอง สำหรับจั่วม่อนับว่าเป็นเงินก้อนโตเมื่อเดินไปตามถนนพร้อมจิงสือระดับสอง
