้งจนเกิดความเปลี่ยนแปลงที่มีความเป็นมนุษย์ขึ้น
แต่นี่เราอยากขนาดนั้นเลยเหรอ
อีอูยอนคิดพลางมองหน้าของผู้จัดการส่วนตัวที่ห่างไกลจากรสนิยมของตัวเองไปหลายปีแสง ทั้งยังผอมแห้ง จืดชืด และชอบทำตัวเปิ่นๆ
แค่คิดว่าอีกฝ่ายหอบหายใจด้วยใบหน้าแบบนั้นอยู่ใต้ร่างเขา และเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขา เขาก็ระเบิดความโมโหออกมา
อินซอบพลิกตัวและทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอีกครั้ง อีอูยอนรู้สึกว่าใบหน้าของฝ่ายนั้นซูบลงไปมากกว่าครั้งแรกที่เจอกัน อีอูยอนยื่นมืออกไปก่อนจะยกขึ้นมาลูบผมของอินซอบอย่างแผ่วเบา อินซอบย่นจมูกเพราะรู้สึกจั๊กจี้และทำเสียงไม่พอใจ อีอูยอนคิดว่าเขาอยากจะดันส่วนนั้นของตัวเองเข้าไปในปากนั้นรวดเดียวจนสุด
“บ้าไปแล้ว…”
เขากลั้นหัวเราะพลางเดาะลิ้น ถึงช่วงที่ผ่านมาเราจะอดอยาก แต่เราอดอยากมากขนาดนั้นเลยเหรอ
อีอูยอนซึ่งเข้ามาหาเอกสารในลิ้นชักหน้ารถลงจากรถไป จากนั้นก็โทรศัพท์หาคนที่เขาขอร้องให้ช่วยตรวจสอบเมื่อสักครู่อีกครั้ง เขาวางสายหลังจากได้ยินคำตอบว่าประมาณวันพรุ่งนี้ถึงจะสามารถส่งข้อมูลที่ถูกต้องให้ได้
อีอูยอนรอให้ลิฟต์เคลื่อนตัวลงมาพลางต่อสายโทรศัพท์อีกครั้ง เขากระซิบคำพูดหวานๆ ใส่คู่สนทนาที่
