[ผมเองครับ]
“ครับ ผมฟังอยู่ครับ”
การได้ยินเสียงของอีอูยอนผ่านโทรศัพท์เป็นเรื่องที่อันตรายมาก เพราะเมื่อแนบโทรศัพท์เข้ากับหู มันทำให้เขารู้สึกว่าเสียงหวานๆ ของอีอูยอนไหลผ่านเข้าไปในหู และอัดแน่นอยู่ในนั้น
[ร่างกายเป็นยังไงบ้างครับ]
“สบายดีแล้วครับ”
[โล่งอกไปที ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่ยาราคาถูกนะครับ]
พอนึกถึงความทรงจำที่ถูกบังคับให้กินยาเมื่อวานขึ้นมา ใบหน้าของอินซอบก็เห่อร้อน ก่อนหน้านี้เขายังพึมพำว่าจะไม่สนใจอีอูยอนและทำใจให้สงบอยู่เลย แต่เขากลับรู้สึกว่าตัวเองที่ทำตัวเหมือนเด็กวัยรุ่นที่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับคำพูดเพียงคำเดียวของอีกฝ่ายนั้นช่างน่าสมเพช
[กำลังทำอะไรอยู่เหรอครับ]
เขารู้สึกแปลกๆ ตอนที่อยู่ด้วยกันก่อนหน้านี้ อย่าว่าแต่พูดอย่างอ่อนโยนกับเขาเลย อีอูยอนมองเขาด้วยสายตาดุร้ายเสียด้วยซ้ำ แล้วอีกฝ่ายมีเหตุผลอะไร ทำไมจู่ๆ ถึงได้โทรมาหาเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขนาดนี้
“ก็อยู่เฉยๆ ครับ”
อินซอบใช้ปลายนิ้ววาดภาพไปเรื่อยบนพื้นห้องพลางตอบกลับ
[อยู่ที่ไหนครับ]
“บ้านครับ”
[อยู่กับใครเหรอครับ]
“…”
แม้น้ำเสียงจะอ่อนโยน แต่อินซอบกลับพบความเฉียบคมที่ซ่อนอยู่ในนั้น และตระหนักได้ว่าตอนนี้
