“ของที่ฝากไว้เมื่อกี้…”
อีอูยอนเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังเปิดประตูรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับ ทันใดนั้นเขาก็ชะงักไป อินซอบหลับไประหว่างที่เขาขอตัวขึ้นไปข้างบนสักครู่ เขามองอีกฝ่ายที่นอนหลับไปในสภาพที่ทำหน้าบึ้งตึงและคู้ตัวพลางคิดว่า ‘คงเหนื่อยมากสินะ’
อีอูยอนนั่งลงตรงที่นั่งข้างคนขับก่อนจะปิดประตูให้เบาที่สุด เขาหยิบเอกสารที่ยื่นให้อินซอบเมื่อสักครู่นี้ขึ้นมา และคิดว่าเขาจะขึ้นไปหาเอง
อินซอบส่งเสียงครางเบาๆ ออกมาก่อนจะพลิกตัวเพราะเสียงปิดประตูรถ ตอนนั้นเองกลิ่นตัวที่ปนกับกลิ่นเหงื่อของอินซอบก็ลอยมาตามอากาศ และอบอวลอยู่ในรถ เป็นกลิ่นหอมหวานที่ออกจากตัวของเด็กเล็กที่อุณหภูมิของร่างกายสูง อีอูยอนเอื้อมออกไปเพื่อค้นลิ้นชักหน้ารถ และหันหน้าไปทางอินซอบ
ทันทีที่เห็นริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อย เขาก็นึกถึงเรื่องเมื่อวานโดยอัตโนมัติ
เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานเป็นอุบัติเหตุทั่วไป
นั่นเป็นเรื่องที่ทำลงไปด้วยความหัวร้อนและโกรธ เนื่องจากตนโดนผู้จัดการส่วนตัวที่เกิดใจกล้าหน้าด้านขึ้นมาเพราะถูกยัดยาจนสมองกลับจู่โจม เขาได้ข้อสรุปว่าเนื่องจากช่วงนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย ร่างกายของเขาจึงเกิดอาการอดอยากปากแห
