ตนกำลังถูกสอบสวนอยู่
[เคทเหรอครับ]
เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็เผลอลูบใบของเคทโดยไม่รู้ตัว ทำให้ใบหุบเข้าหากันเหมือนคนกำหมัด
[อยู่กับคุณเคทเหรอครับ]
“ก็อยู่ด้วยกันนะครับ แต่…”
อินซอบทอดสายตามองกระถางต้นไม้ที่วางอยู่ข้างตัวก่อนจะเอ่ยตอบ
[วันนี้ได้ให้น้ำเธอไหมครับ]
นี่เราพูดเรื่องที่เคทเป็นต้นไม้ให้อีอูยอนฟังตั้งแต่เมื่อไร เราเผลอพูดแบบนั้นออกไป เพราะฤทธิ์เหล้าเมื่อวานเหรอ
อินซอบใช้สมองก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเขินอายว่า ‘ยังครับ’ ความเงียบจากอีกฟากหนึ่งของโทรศัพท์ดำเนินไปครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น
[ตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกเลยนะครับที่ผมเจอคนที่จดจำได้ยากอย่างคุณอินซอบ]
แม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงจำเรื่องอะไร แต่อินซอบก็ตอบรับไปตามสมควรว่า ‘ครับ อย่างนั้นเหรอครับ’
เขาได้ยินเสียงพลิกหน้ากระดาษจากปลายสาย
“อ่านหนังสืออยู่เหรอครับ”
นี่เป็นคำถามที่เป็นไปได้ เพราะเขารู้ว่าการอ่านหนังสือเป็นหนึ่งในงานอดิเรกของอีอูยอน
[ไม่ใช่หนังสือหรอกครับ ตอนนี้ผมกำลังอ่านสิ่งที่สนุกกว่าหนังสืออยู่ พอดีเขาส่งมาให้เร็วกว่าที่คิด…]
เสียงของอีอูยอนค่อยๆ เบาลงในช่วงท้ายของประโยค จา
