กนั้นเขาก็โยนคำถามใส่อินซอบอย่างกะทันหัน
[คุณยังทำงานไหวอยู่ไหมครับ]
“ครับ?”
[ผมถามว่าคุณยังทำงานไหวอยู่ไหมครับ]
น้ำเสียงของปลายสายเหมือนเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ อินซอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบไปตามตรง
“ถ้าบอกว่าไม่เหนื่อยเลยก็คงจะโกหกนะครับ แต่ผมไม่เป็นไรหรอกครับ เพราะนี่เป็นงานที่ผมเลือกแล้ว”
อีอูยอนตอบกลับมาว่า ‘อย่างนั้นเหรอครับ’
[ที่ผ่านมาผมคิดว่าผมไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับคุณอินซอบเลยครับ แบบว่าจู่ๆ ก็รู้สึกน่ะครับ]
นี่ไม่ใช่บรรยากาศที่เขาจะตอบกลับไปได้ว่า ‘ไม่ต้องรู้ก็ได้ครับ’ ตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงครางต่ำๆ จากปลายสาย
“ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าครับ”
เมื่อได้ยินอินซอบถามแบบนั้น อีอูยอนก็หัวเราะอย่างร่าเริง
[ปวดหัวนิดหน่อยน่ะครับ]
“งั้นก็กินยานะครับ”
[ที่บ้านผมไม่มียาพอดีเลย งั้นผมขอวางสายก่อนแล้วกันนะครับ อย่าลืมใช้ถุงยางตอนให้น้ำด้วยนะครับ]
โทรศัพท์ถูกตัดสายไปอย่างกะทันหันเช่นเดียวกับตอนที่โทรมา
ชเวอินซอบมองโทรศัพท์มือถืออย่างเหม่อลอยก่อนจะนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ราวกับถูกล่อล่วง ผ่านไปไม่ถึงสามสิบวินาทีหลังจากที่เขาหาความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำว่า ‘ให้น้ำ’ ทางอินเท
