นพักงานน่ะ”
“ครับ?”
“เพราะโดนเบื้องบนบีบมาน่ะค่ะ เขาบอกว่ามันมากเกินไป”
“…”
ชเวอินซอบนึกถึงคำพูดของหัวหน้าทีมชาที่บอกว่าเราย่อมต้องปกป้องดาราในสังกัดแน่นอนอยู่แล้ว ถึงกรรมการผู้จัดการคิมจะดูเป็นคนเฉื่อยแฉะ แต่เขาก็มีความสัมพันธ์ที่กว้างขวาง
“ดังนั้นเรื่องที่ฉันจะทำในเร็วๆ นี้ก็คือการทำให้เรื่องใหญ่ขึ้น และกลับไปป่าวประกาศ”
“พยายามเข้านะครับ”
อินซอบก้มหัวให้อีกฝ่าย เขาไม่รู้สึกถึงความจำเป็นที่จะต้องคุยกับเธออีกต่อไปแล้ว หญิงสาวจ้องมองอินซอบพลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มชอบกล
“ว่าแต่คุณอินซอบจะเลิกเป็นผู้จัดการส่วนตัวแล้วเหรอคะ”
“คุณพูดเรื่องอะไรเหรอครับ”
“ทำไมคุณถึงซื้อตั๋วเครื่องบินทิ้งไว้ล่ะคะ”
“…!”
“ไปอเมริกา สุดสัปดาห์หน้า เอ๊ะ หมายเลขไฟล์ทอะไรน้า”
หญิงสาวแกล้งลากเสียงทำเป็นจำไม่ได้ สีเลือดหายไปจากใบหน้าของอินซอบ เขาคาดเดาไม่ได้เลยว่าผู้หญิงคนนี้รู้ไปถึงไหนกันแน่
“ผมไม่รู้นะครับว่าคุณพูดเรื่องอะไร”
อินซอบหลบตาและพยายามตอบกลับไปอย่างเป็นธรรมชาติ มือที่เริ่มชื้นเหงื่อถูกซ่อนไว้ด้านหลัง
“จำยุนอารึมจากนิตยสารบลูได้ไหมคะ”
ใบหน้าของผู้หญิงผมบ๊อบที่สุภาพเรียบร้อยโผล่มาในความทรงจำของอินซอบ
“
