นจะเอ่ยพูด
“เป็นคนไม่ดีเนี่ยโชคดีจริงๆ นะครับ”
“ใครเหรอครับ”
“โชคดีนะครับ…แต่ทำไมถึงยอมแพ้ไม่ได้ล่ะ ผมอยากยอมแพ้ แล้วก็ใช้ชีวิตเหมือนไม่รู้อะไร แต่ทำไม…”
“พูดอะไร…!”
อีอูยอนเป็นคนที่ไม่ค่อยตกใจ แม้จะตกใจ แต่มันก็เป็นเพียงประเภทของความรู้สึกที่มนุษย์รู้สึกเท่านั้น ตอนแรกพ่อแม่ภูมิใจในตัวลูกชายที่สุขุมเกินไป แต่หลังจากนั้นพวกเขาก็ค่อยๆ รู้สึกหนักใจมากขึ้น อีอูยอนไม่สามารถแกล้งทำเป็นตกใจได้ เพราะเขามักจะรักษาความเฉยชาที่ซ่อนอยู่ในความสุขุมกับทุกเรื่องเสมอ
แต่คราวนี้เขาตกใจจริงๆ ตั้งแต่เกิดมาเขารู้สึกถึงความรู้สึกที่เหมาะกับคำว่าตกใจแทบจะนับนิ้วได้
ชเวอินซอบ ผู้จัดการส่วนตัวของเขาที่มักจะลังเล และไม่กล้าสบตาคนกำลังจูบเขาในสภาพที่เกาะเขาไว้สุดชีวิตเหมือนกับคนที่กำลังเกาะหน้าผาไว้ แม้จะจูบแต่อีกฝ่ายกลับไม่ชำนาญเอาเสียเลย
อีอูยอนเบลอไปพักหนึ่งเพราะรสจูบที่จืดชืด และไม่ขยับแม้กระทั่งลิ้น จากนั้นเขาก็ใช้มือจับผมของอินซอบไว้ ทันทีที่เขาเพิ่มแรงไปที่มือและดึงอินซอบออก อินซอบก็หวาดกลัว และก้มลงมองอีอูยอนเหมือนเด็กที่โดนจับได้ว่าทำเรื่องไม่ดีมา วินาทีที่เห็นท่าทางที่หวาดกลัวและถอย
