่ไหม”
“ไม่มีทาง ทำไมอีอูยอนถึงอยู่ที่นี่…ตายแล้ว อีอูยอนจริงๆ เหรอ”
พวกผู้หญิงที่อยู่ในห้องยันตัวขึ้นมาด้วยความตกใจ
พออีอูยอนหาชเวอินซอบเจอ ริมฝีปากของเขาก็บิดเบี้ยวไปครู่หนึ่งจากนั้นเขาก็เดาะลิ้นเบาๆ ก่อนที่อินซอบจะทันได้ตอบอะไร อีกฝ่ายก็เอื้อมมือมาดึงไหล่ของอินซอบเข้าไปกอดอย่างแรง สิ่งที่ทำให้อินซอบได้รู้ว่าตัวเองกำลังถูกกอดอยู่ในอ้อมกอดของอีอูยอนก็คือเสียงทุ้มต่ำของเจ้าตัวที่ได้ยินจากด้านบน
“ผมมาตามหาผู้จัดการส่วนตัวของผมน่ะครับ อยู่ที่นี่เองสินะครับ”
โทนี่นิ่วหน้าเมื่อโดนแย่งคนที่ตัวเองแสดงความเป็นเจ้าของอย่างคาดไม่ถึงก่อนจะถามว่า ‘นายพูดอะไรของนาย’ พลางมองหน้าอีอูยอน
“คุณอีอูยอนมาเที่ยวที่นี่เหรอคะ”
“มานั่งด้วยกันกับพวกเราไหมคะ”
พวกผู้หญิงลุกขึ้นจากที่ จากนั้นก็เข้ามาล้อมรอบเขาและทำเสียงเล็กเสียงน้อยพูดกับเขา
“ผมก็อยากทำแบบนั้นนะครับ แต่ดูเหมือนว่าผมคงต้องกลับแล้วล่ะครับ”
อีอูยอนยิ้ม เขากล่าวขอโทษ และก้มหัวให้อย่างมีมารยาท เมื่อเห็นอินซอบโงนเงนไปมาและกำลังจะล้มลง อีอูยอนก็ดึงเอวและกอดไว้แน่น
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
“ครับ…นิดหน่อย ครับ ผมไม่เป็นไรครับ”
อิน
