วยพามาแล้ว อินซอบก็มองไปรอบๆ และอ้าปากค้าง
ผู้คนจำนวนมากกำลังเต้นไปตามเสียงเพลง ยิ่งไปกว่านั้นเขายังไม่แน่ใจว่าตัวเองควรจะอยู่ที่นี่หรือไม่ เพราะที่นี่มีแต่คนสวยหล่อจนทำให้เขาเสียกำลังใจ
“ไปเต้นกันไหมครับ”
“ตะ เต้นเหรอครับ”
“จะมานั่งเฉยๆ ที่คลับเหรอครับ”
อันที่จริงอินซอบคิดว่าโชคดีมากที่ในคลับมีที่นั่ง เขาไม่มีทางรู้เลยว่าความจริงแล้วอีอูยอนจองห้องวีไอพีซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวบริเวณเวทีเอาไว้ พวกเขาถึงได้ที่นั่งตรงนี้
“ดื่มสักแก้วแล้วค่อยออกไปนะครับ”
อีอูยอนหยิบขวดเหล้าที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมารินใส่แก้วของอินซอบ อินซอบรับแก้วมาโดยไม่พูดอะไร และดื่มลงไปทันที เขารู้สึกมึนหัว เพราะแค่แก้วเดียวก็ทำให้ความมึนเมาของเขาพุ่งขึ้นมาแล้ว แต่เขากลับไม่มีความกล้าที่จะออกไปเต้นบนเวทีเลยแม้แต่ปลายเล็บ
“จะดื่มอีกแก้วไหมครับ”
“…ครับ”
เขาดื่มแบบนั้นไปอีกสองถึงสามแก้ว อีอูยอนเพียงแต่นั่งยิ้มอยู่บนโซฟาด้วยความตั้งใจที่ว่าตนจะมาจับตาดูสิ่งที่อินซอบจะทำเท่านั้น
ชเวอินซอบรู้สึกลำบากใจกับช่วงเวลานี้เหลือเกิน เพราะเขาเคยคิดไว้ว่าก่อนจะลาออกจากงาน เขาจะไม่อยู่กับอีอูยอนแบบเป็นส่วนตัวเด็ดขาด
เขาพยายามที่จ
