กว้าวุ่นมากเท่านั้น
“ตามมาครับ”
อีอูยอนจับมืออินซอบ อินซอบไม่สามารถสะบัดมือออกได้ เนื่องจากอยู่ต่อหน้าคนอื่น เขาจึงเดินไปตามแรงดึงของอีกฝ่าย นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาตกเป็นเป้าสายตาของคนจำนวนมากขนาดนี้ แต่เขากลับสนใจข้อมือที่ถูกอีอูยอนจับไว้มากกว่าเรื่องนั้น
พวกผู้หญิงไม่กล้าขวางทางอีอูยอนจึงทำได้แค่จ้องมองมาและส่งเสียงวี้ดว้าย หรือถ่ายรูปคนทั้งคู่เอาไว้ เมื่ออีอูยอนมาถึงหน้าคลับ พนักงานของคลับก็จำเขาได้ทันทีและติดต่อหาผู้จัดการคลับ ไม่นานผู้จัดการก็รีบวิ่งออกมา
เนื่องจากเป็นคืนวันเสาร์ หน้าคลับจึงแออัดไปด้วยผู้คนที่พยายามจะเข้าไป อินซอบมองอีอูยอนคุยกับผู้จัดการคลับพลางคิดว่า ‘หรือเราจะหนีไปตอนนี้ดี’
“มานี่เร็วครับ”
อีอูยอนขยับนิ้วสั่งให้เขาเข้าไปใกล้ๆ คนที่จำอีอูยอนได้กรีดร้องออกมาและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป เมื่อพวกเขาเดินผ่านทางเข้าเข้ามาด้านใน เสียงเพลงก็เริ่มดังขึ้นอย่างน่าหนวกหู
“คนเยอะเลย คุณตามผมมาดีๆ นะครับ”
“ครับ?”
“ผมบอกให้ตามผมมาดีๆ ครับ”
อีอูยอนตะโกนอยู่ข้างหูอินซอบ อินซอบใช้มือกดหูที่ร้อนผ่าวขึ้นมาพลางพยักหน้า หลังจากที่นั่งลงตรงที่ที่ผู้จัดการคลับช่
