อีอูยอนรู้จักนิสัยของชเวอินซอบที่มักจะจดทุกอย่างแม้กระทั่งเรื่องที่เล็กๆ น้อยๆ ลงในสมุดโน้ตดี จึงเอ่ยถามราวกับประหลาดใจ
“วันนี้ผมไม่ได้เอาสมุดโน้ตมา…”
“น่าเสียดายจังนะครับ”
ทันทีที่อีอูยอนหยุดเดินกลางทาง คนก็เริ่มมามุงรอบๆ แต่อีอูยอนไม่สนใจ เขายืนมองอินซอบเหมือนจะสั่งให้จำชื่อคลับให้ได้
“คือว่า…ไปที่ไหนก็ได้ครับ”
“ทำไมล่ะครับ ไปที่ที่คุณอินซอบเคยไปจะไม่รู้สึกสบายใจกว่าเหรอครับ”
”…”
ปัญหาก็คืออินซอบไม่มีที่ที่เคยไป นี่เขาทำอะไรลงไปถึงทำให้เรื่องยุ่งเหยิงขนาดนี้ ถ้าเป็นแบบนี้เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่
ขณะที่อินซอบเริ่มกังวลใจเกี่ยวกับทุกเรื่องในชีวิตอยู่กลางทาง อีอูยอนก็จับไหล่ของเขาและกระซิบอย่างนุ่มนวล
“คนเยอะแล้วนะครับ เราไปที่ใกล้ๆ กันไหมครับ”
“ครับ! ดีครับ”
อินซอบพยักหน้าราวกับรอคำพูดนี้อยู่ อีอูยอนจึงลูบศีรษะนั้น เมื่อพวกผู้หญิงเห็นดังนั้นก็ส่งเสียงกรี๊ดออกมาเบาๆ ในบรรดาผู้หญิงพวกนั้นมีคนที่มองอินซอบซึ่งเป็นผู้จัดการส่วนตัวของอีอูยอนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาอยู่พอสมควร ยิ่งสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนของอีอูยอนมากเท่าไร อินซอบก็ยิ่งรู้สึ
