มีความคิดว่าอินซอบจะปฏิเสธอยู่เลย อินซอบตอบอ้อมแอ้มไปว่า ‘ไม่รู้สิครับ’ ก่อนจะขอตัวออกไป
กรรมการผู้จัดการคิมมองอีอูยอน เขาเดาะลิ้นก่อนจะเอ่ยแซว
“อีอูยอนโดนทิ้งเหรอเนี่ย ดูเหมือนชเวอินซอบจะไม่เซ็นหรือเปล่านะ”
“ไม่มีทางหรอกครับ”
“ถ้าจะเซ็น เขาก็น่าจะเซ็นตั้งแต่วันที่ได้รับเอกสารสัญญาแล้วสิ หรือไม่ใช่?”
นั่นเป็นคำพูดที่เป็นการล้อเล่นอยู่ครึ่งหนึ่ง เขาจึงคิดว่าอีอูยอนคงจะยิ้มหวานและปล่อยผ่านไปเหมือนอย่างเคย ทว่ากลับไม่มีคำตอบส่งกลับมาจากอีอูยอนที่ยืนอยู่ตรงนั้นเลย
กรรมการผู้จัดการคิมรู้สึกว่าบรรยากาศแปลกๆ จึงเงยหน้าขึ้นมองสีหน้าของอีอูยอน แล้วเขาก็ต้องสูดลมหายใจดัง เฮือก อีอูยอนยืนนิ่งโดยไม่แสดงสีหน้าอะไรเลย ไม่ว่าจะยิ้มแย้มหรือโมโห แม้ข้างในจิตใจของอีอูยอนจะเน่าเฟะ แต่ก็ยังแสดงสีหน้าต่างๆ ออกมาให้เห็นภายนอก เขาจึงสามารถเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายได้อย่างเปิดเผย แต่สีหน้าแบบนั้น…
เขารู้สึกขนลุก มันเป็นความรู้สึกราวกับว่าอีอูยอนที่ยืนอยู่ข้างๆ ตอนนี้กำลังรอเวลาที่จะได้หลุดพ้นจากความเป็นมนุษย์
