ไร”
ในจดหมายที่เจนนี่ยื่นมามีข้อความที่บอกว่าอยากจะชวนเธอไปงานปาร์ตี้กับวันเวลาและสถานที่เขียนไว้อย่างง่ายๆ ปีเตอร์นึกถึงลายมือของฟิลลิปที่ได้เห็นอีกครั้งเมื่อไม่นานมานี้ มันไม่เหมือนกับลายมือที่เขียนไว้บนจดหมายอย่างเห็นได้ชัด
ถึงขนาดที่ว่าต่อให้ใครมาเห็นก็สามารถรู้ได้แน่ๆ
ปีเตอร์ตั้งมั่นว่าเขาจะต้องเล่าเรื่องนั้นให้เจนนี่ฟังได้แล้ว
“คือว่านะ เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันไปรวมตัวกับคนเกาหลีสัปดาห์ละครั้ง”
“อื้อ ทำไมเหรอ”
“…ฟิลลิปเองก็ไปที่นั่นบ้างเหมือนกัน”
เจนนี่ทำหน้างุนงง
“ไม่ใช่ทุกอาทิตย์หรอกนะ เขามาเป็นบางครั้งน่ะ”
“ทำไมนายถึงมาพูดเรื่องนั้นเอาป่านนี้ล่ะ นี่! นายรู้ไหมว่าฉันลำบากแค่ไหนที่ต้องเอาจดหมายไปใส่ไว้ในตู้เก็บของของเจ้าชายน่ะ ฉันเคยแกล้งทำเป็นปวดท้องในเวลาเรียนแล้วเอามันไปใส่ไว้ด้วยนะ! ถ้ารู้ว่าเขาไปที่เดียวกันนาย ฉันก็อยากจะรบกวนให้นายไปส่งจดหมายให้แล้ว!”
เจนนี่โกรธในจุดที่คาดไม่ถึง
“เปล่านะ ถึงฉันจะเห็นหน้าเขาสองสัปดาห์ครั้งก็เถอะ…แต่ก็มีตอนที่ฉันป่วยจนไปไม่ได้เหมือนกัน”
“เอาเถอะ ยังไงพวกเราก็ส่งจดหมายหากันสามถึงสี่วันครั้งอยู่แล้ว ว่าแต่ทำไมนายถึงมาพูดเรื่องนั้นเอาตอนนี้ล่ะ”
