ทั้งหมดนี้เหมือนเป็นความฝัน เขามีความสุขจนตัวเขาเองยังไม่อยากจะเชื่อ
ตอนที่เขาไม่ได้รับการติดต่อจากสำนักพิมพ์ แม้ภายนอกจะแกล้งทำเหมือนไม่เป็นอะไร แต่ความจริงแล้วในใจของเขานั้นทั้งผิดหวังและท้อแท้ ความคิดที่ว่าไม่รู้เหมือนกันว่าตนจะมีความสามารถในการเขียนหนังสืออย่างที่เจนนี่พูดหรือเปล่าทำเอาเขาใจหวิว และเขาก็รอคอยการติดต่อกลับจากสำนักพิมพ์
ปีเตอร์จงใจไม่เขียนอีเมลและเบอร์โทรศัพท์ลงไป แต่ส่งไปโดยเขียนที่อยู่เพียงอย่างเดียว เพราะเขาคิดว่าการรอจดหมายทำให้กระวนกระวายใจน้อยกว่า แต่แน่นอนว่าปีเตอร์เปิดตู้จดหมายทุกเช้า หลังกินอาหารกลางวันเสร็จ ตอนเย็น และก่อนจะนอนด้วย เขาจะต้องเช็กให้แน่ใจว่าความคิดของตนเองผิด
ในตอนที่เขาเลิกรอการติดต่อกลับจากสำนักพิมพ์ ปีเตอร์ก็หยุดคิดเกี่ยวกับนิยายไปด้วย ความจริงแล้วช่วงนี้เขาไม่มีแม้แต่แรงที่จะทำแบบนั้น เพราะเขามัวแต่แปลจดหมายของเจนนี่
“ฉัน ฉันได้รางวัลล่ะ!”
ปีเตอร์ตะโกน
นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมาที่เขาได้รับการยอมรับจากคนอื่นที่ตนไม่รู้จัก แม้พ่อแม่จะพูดอยู่เสมอว่าเขาเป็นเด็กที่พิเศษ แต่ปีเตอร์กลับไม่สามารถคิดว่าตัวเองพิเศษได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว เขาคิดแค่ว่าต
