ัวเองร่างกายอ่อนแอ และยังเลื่อนชั้นช้าจนตามคนอื่นไม่ทันอีกด้วย ปีเตอร์เฝ้าภาวนาให้วันที่ความเชื่อของพ่อแม่ได้รับการพิสูจน์มาถึงสักครั้ง แค่ครั้งเดียวก็ยังดีมาตลอด
และวันนั้นก็คือวันนี้
“ฉันบอกแล้วไงว่านายเป็นเด็กที่พิเศษ ซึ่งผลลัพธ์มันก็แน่นอนอยู่แล้ว”
แม่ของปีเตอร์มองคนทั้งคู่กอดกันพร้อมกับกระโดดโลดเต้น เธอเองก็ดีใจไปกับพวกเขาด้วย เธอจูบหน้าผากของคนทั้งคู่สลับกันพร้อมกับพูดเสียงดังว่าเย็นวันนี้จะต้องจัดปาร์ตี้ซะแล้ว
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าจะต้องเป็นนาย แน่นอนอยู่แล้วล่ะ เพราะนายมีความสามารถไง”
“ขอบใจนะ”
“ถ้าได้อยู่ในปราสาทแล้ว นายต้องรักษาสัญญาด้วยนะ”
เจนนี่ขยิบตาข้างหนึ่งพลางเอ่ย ปีเตอร์พยักหน้าอย่างตั้งใจ แม่บอกว่าจะโทรศัพท์ไปบอกครอบครัวก่อนจะเดินลงไปชั้นล่าง
“อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันก่อนสิ วันนี้น่าจะมีแต่ของอร่อยๆ นะ”
เจนนี่ส่ายหน้า
“ฉันมีการบ้านเยอะน่ะ ไหนจะต้องเขียนจดหมายรักให้เจ้าชาย ไหนจะต้องคิดเรื่องดีไซน์ของชุดราตรีเพิ่มอีก เรื่องที่ต้องทำกองเป็นภูเขาเลยล่ะ”
แม่ของเจนนี่มักจะสวดมนต์และกินข้าวเวลาเดิมเสมอ ปีเตอร์รู้จากการที่พวกผู้ใหญ่กระซิบกระซาบกันว่าถ้าเจนนี่กลับช้าจากเวลานั้นไปแม้แต่นิด
