หัวใจของเขา แต่ถึงอย่างนั้นปีเตอร์ก็ไม่สามารถหยุดวิ่งได้ เพราะเขากลัวว่าเฟร็ดจะตามหลังมา ถ้าเลี้ยวตรงหัวมุมนั้น ถ้าเลี้ยวตรงหัวมุมนั้น ไม่ว่ายังไงเราก็…
“…!”
ปีเตอร์ล้มหงายหลัง คนที่โดนเขาชนกรีดร้องเสียงแหลมพร้อมกับล้มลงไปด้วย
“อะไรเนี่ย เดินดูทางข้างหน้าหน่อยสิ”
“ขอ ขอโทษครับ”
ปีเตอร์ขอโทษ และยื่นมือออกมาช่วยดึงผู้หญิงที่ล้มลงไปกับพื้นให้ลุกขึ้น
“ขอโทษครับ คือผม…”
ปีเตอร์พูดไม่ออก ความเจ็บที่หัวใจกระจายไปทั่ว เขาหายใจไม่ออก และหน้าของเขาก็ซีดเผือด พอเห็นปีเตอร์ยืนอยู่แบบนั้น ผู้หญิงที่ถูกเขาชนก็มองเขาด้วยสีหน้าที่ถามว่าเป็นอะไร
“ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ”
“ไม่ครับ…ไม่ได้เป็นอะไร”
“เป็นอะไรหรือเปล่า ให้เรียกรถฉุกเฉินไหม”
ขาของเขาสั่นและพับลงไป ปีเตอร์ทรุดตัวลงกับพื้นพร้อมกับหอบหายใจ เขาจะต้องกินยา ต้องกินยา…
ปีเตอร์ใช้มือที่สั่นเทาเปิดกระเป๋า แต่มือของเขากลับไม่มีแรงจนทำให้ของที่อยู่ในกระเป๋าร่วงลงมา ไม่ว่าเขาจะสูดลมหายใจเข้าไปมากแค่ไหน เขาก็รู้ว่าออกซิเจนยังไม่เพียงพอ เขาได้ยินเสียง วิ้งๆ เหมือนมีแมลงมีบินที่หู และเหงื่อก็ไหลออกมา ใครบางคนตีแก้มเขาพร้อมกับร้องถามว่าเป็นอะไร แต่เขาม
