เกาหลีโพ้นทะเล และที่ตนพูดแบบนั้นก็เพราะตนเคยเห็นลายมือของเขาที่นั่น เขาอยากจะขอโทษที่ไม่ได้บอกเรื่องนั้นกับเธอก่อน ตอนนั้นเองเจนนี่ที่เขาคิดว่าร้องไห้อยู่ก็กางมือออกพร้อมกับแลบลิ้น
“โดนหลอกแล้ว!”
“เธอ…”
“ฉันได้รับจดหมายที่ล้ำค่าอย่างนี้จากเจ้าชายเชียวนะ นายคิดว่าฉันจะอารมณ์เสียกับเรื่องแค่นี้เหรอ ฮ่าๆๆ”
เจนนี่ยิ้มกว้างก่อนจะโบกจดหมายไปมา ไม่อยากจะเชื่อเลย ปีเตอร์ร้องโอดโอยก่อนจะทรุดนั่งลงที่ปลายเตียง ตอนนั้นเขารู้สึกเวียนหัว เพราะร่างกายเขายังไม่หายดี
“เป็นอะไรหรือเปล่า สีหน้านายดูไม่ดีเลย”
เจนนี่ก้มลงมองปีเตอร์พลางเอ่ยถามเหมือนเป็นห่วง ปีเตอร์ยิ้มอย่างอ่อนแรงก่อนจะส่ายหน้า
“ฉันเป็นอย่างนี้เพราะกินยาเข้าไปน่ะ แค่ง่วงนิดหน่อย”
“แล้วข้าวล่ะ”
“กินแล้ว เมื่อกี้นี้เอง”
“ฉันเป็นห่วงนะ แล้วที่โรงพยาบาลเขาว่ายังไงบ้าง”
“เหมือนจะต้องผ่าตัดนะ อาจจะต้องผ่าตัดใหญ่ เขาบอกว่าถ้าการผ่าตัดรอบนี้เป็นไปได้ด้วยดี ฉันก็จะสามารถวิ่งได้เหมือนคนอื่น ถึงเปอร์เซ็นต์ที่จะสำเร็จจะมีไม่ถึง 10 เปอร์เซ็นต์เลยก็ตาม”
“…อือ”
เจนนี่มองปีเตอร์อย่างเศร้าๆ เธอดีดนิ้วเพราะนึกอะไรขึ้นมาได้ก่อนจะเอ่ยพูด
“ใช่แล้ว นิยายที่ส่งให้
