ไม่ว่าอย่างไรตนก็สามารถแยกได้แน่ๆ ถ้าเห็นลายมือที่สละสลวยนั่นอีกครั้ง
แต่ลายมือที่อยู่ในจดหมายที่เจนนี่ถือมาไม่ใช่ลายมือของฟิลลิปในตอนนั้น แม้ลายมือนี้จะสวยเหมือนกัน แต่ก็สวยเกินกว่าที่จะเป็นลายมือของผู้ชาย
ปีเตอร์เหม่อไปพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยถามเจนนี่
“คือว่า นี่เป็นจดหมายที่ฟิลลิปเขียนเองจริงเหรอ”
“ใช่สิ ไม่งั้นใครจะเขียนล่ะ ตรงนี้มีชื่อของฟิลลิปเขียนไว้ด้วยเห็นไหม ฟิลลิป เลวิน”
“อืม แต่…ทำไมถึงเขียนด้วยภาษาอังกฤษล่ะ”
“เพราะที่นี้คืออเมริกาหรือเปล่า เขาอาจจะสะดวกใจกับภาษาอังกฤษมากกว่าก็ได้”
“อืม นั่นสินะ”
ทันทีที่เธอไม่ได้รับปฏิกิริยาที่หวังไว้จากปีเตอร์ หน้าของเจนนี่ก็นิ่งขึ้นมาในทันที
“ทำไม นายคิดว่านี่ไม่ใช่จดหมายที่เจ้าชายส่งมาเหรอ”
“เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้นนะ”
“นายคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่ฟิลลิปจะตอบจดหมายคนอย่างฉันใช่ไหม”
“เปล่านะเจนนี่ คือฉันจะบอกว่า…”
“พอกันที ฉันคิดว่ามีแต่นายที่จะดีใจกับฉันเสียอีก”
ทันทีที่เจนนี่หันหลังและส่งเสียงร้องไห้ ปีเตอร์ก็ลุกจากเตียงด้วยความมึนงง
“เปล่านะ คือฉันเคย…”
ปีเตอร์คิดจะเล่าทุกอย่างให้หมด เขาอยากบอกเธอว่าเขาเจอฟิลลิปที่การประชุมของสมาคมนักเรียนชาว
