“ลูกสบายดีแล้วเหรอ”
“ครับ ผมไม่เป็นอะไรแล้ว”
“ถึงไข้จะไม่ขึ้นแล้ว แต่การออกไปข้างนอกมันไม่หนักเกินไปเหรอ”
แม่ยืนกอดอกมองลูกชายที่กำลังหยิบกระเป๋าและบ่นอย่างเป็นกังวล
“ไม่เป็นไรแล้วครับ ผมนอนอย่างเต็มที่มาตลอดสองวันเลย”
“แต่ลูกไม่ต้องฝืนตัวเองก็ได้นะ”
“ไม่เป็นไรครับ”
ปีเตอร์สะพายกระเป๋าไว้ตรงที่ไหล่ แม้ความจริงเขาจะคิดว่ามันยังหนักเกินไปสำหรับการออกไปข้างนอก แต่น่าประหลาดที่เขาวันนี้เขาอยากออกไปให้ได้ เขาจะต้องเดินไปเอง เพราะพ่อที่มักจะพาเขาไปส่งเป็นประจำติดธุระในวันนี้ ปีเตอร์ยอมรับความลำบากแบบนั้น และตั้งใจจะเข้าร่วมประชุมให้ได้
“งั้นผมไปแล้วนะครับ”
“ถ้ารู้สึกไม่ดีก็ติดต่อมานะ”
“ไม่ต้องห่วงครับ”
ปีเตอร์ออกจากบ้านโดยทิ้งความเป็นห่วงของแม่ไว้ด้านหลัง ถึงเขาจะยังเหนื่อยนิดหน่อย แต่ความรู้สึกที่ได้เดินหลังจากที่ไม่ได้เดินมานานก็ไม่ได้แย่เท่าไรนัก ในขณะที่เขากำลังรอที่จะข้ามถนน ใครบางก็ก็สะกิดไหล่เขาจากทางด้านหลัง ใบหน้าของปีเตอร์ที่หันหลังกลับไปมองซีดเผือด เป็นเฟร็ดนั่นเอง
“จะไปไหนเหรอ”
“…”
“ได้ยินว่าช่วงนี้นายไม่ได้มาโรงเรียนเหรอ”
“…”
“นายลาออกจากโรงเรียนแล้วเหรอ”
ปีเตอร์ไม่อยากตอบ หลังจากวันนั้นแม้
