อนด้วยความหวาดกลัว
อีอูยอนหันไปมองรอบๆ สักพักก็ทำหน้าเหมือนคนที่กินอาหารที่ตนพอใจจนอิ่มแล้วก่อนจะเดินไปตรงท้ายซอย จนกระทั่งเสียงฝีเท้าของอีกฝ่ายห่างออกไปแล้ว อินซอบก็ยังไม่สามารถขยับได้
อินซอบเดินออกมาจากหลังรถอย่างระมัดระวังหลังจากที่เขาแน่ใจแล้วว่าอีอูยอนหายไปแล้ว สิ่งที่ตกอยู่บนพื้นเป็นกระเป๋าสตางค์อย่างที่คิด อินซอบใช้แขนเสื้อปิดนิ้วเอาไว้ก่อนจะค่อยๆ หยิบมันขึ้นมา
ตัวเขาเองอาจจะได้ยินผิดก็ได้ อีอูยอนอาจจะเผลอโยนกระเป๋าสตางค์ของตัวเองทิ้งก็ได้…แม้เขาจะรู้อยู่แล้วว่าอีอูยอนใช้กระเป๋าสตางค์หนังสีดำไม่ใช่สีน้ำตาล มีความเป็นไปได้ที่อีกฝ่ายจะทิ้งกระเป๋าสตางค์ที่ตนไม่รู้จักเพราะเบื่ออยู่เหมือนกัน เขานึกถึงความเป็นไปได้ต่างๆ ในหัว อินซอบไม่รู้เลยว่าตัวเขาเองหวังให้กระเป๋าสตางค์ใบนี้เป็นของใคร เขาค่อยๆ ใช้มือที่สั่นเทาเปิดกระเป๋าสตางค์ออก ด้านในนั้นมีบัตรประชาชนอยู่อย่างที่คิด เขาหยิบบัตรประชาชนออกมาดู
เป็นใบหน้าที่เขารู้จัก
“อื้อ…”
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังออกมาจากด้านในซอย แม้ไม่เห็นหน้าอินซอบก็รู้ว่าผู้ชายที่นอนอยู่ตรงที่ที่คนคนหนึ่งน่าจะเดินผ่านไปได้อย่างยากลำบากระหว่างซอก
