“งั้นพี่อูยอนก็เรียนอยู่ที่อเมริกาแล้วมาที่เกาหลีเหรอคะ”
“ครับ จะว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ”
“ทำไมถึงมาเกาหลีล่ะคะ”
อีอูยอนเอาแก้วเหล้าแตะปากและยิ้มโดยไม่พูดอะไร
พ่อที่ไม่กล้าปล่อยลูกชายเอาไว้ที่โรงพยาบาลจิตเวช เพราะหน้าตาและสถานะทางสังคมขอร้องให้ญาติห่างๆ ของแม่ส่งเขามาที่เกาหลีภายใต้ข้ออ้างที่บอกว่าเป็นการพักฟื้น พ่อบอกกับเขาว่าคนอย่างแกลองใช้ชีวิตลำบากๆ ดูบ้าง จะได้ตั้งสติได้
อีอูยอนที่เคยใช้ชีวิตราวกับถูกกักขังที่หุบเขาซึ่งห่างไกลจากตัวเมืองจนนึกตื่นเต้นว่าไฟฟ้าเข้าถึงที่นี่ได้อย่างไรต่อยผู้ดูแลซึ่งทำหน้าที่เฝ้าบ้านพักตากอากาศบนภูเขาจนล้มหวังจะให้อีกฝ่ายลองตั้งสติดูบ้าง และมาที่โซล จากนั้นก็ไปยังบริษัทบันเทิงที่มองเห็นทันที และถามว่าช่วยทำให้เขาเป็นนักแสดงได้ไหม
นั่นเป็นเรื่องที่ยังไม่มีใครรู้ที่ทำให้อีอูยอนมาอยู่ตรงนี้ได้ในวันนี้ แต่ก็เป็นความลับที่เฮงซวยเช่นกัน
“ในข่าวลือที่บอกว่าพี่มาที่เกาหลี เพราะถูกที่บ้านซึ่งเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงมากต่อต้านเรื่องการแสดงนี่จริงไหมคะ”
ที่ถูกต้องคือมันเป็นเรื่องที่เหี้ยมากๆ พี่ต้องถูกคนไล่ออกมาเพราะเป็นบ้า หรือไม่ก็ทำอะไรบ้าๆ ลงไปจนเกือบต้อ
