่างนั้นเขาก็นึกถึงเสียงของอีอูยอนที่บอกว่าเป็นห่วงตน
“เหมือนคนโง่จริงๆ ด้วย“
เขาร้องไห้เพราะเขาเหมือนคนโง่มากๆ
เขาคิดที่จะถามคังยองโมอย่างใจเย็นว่าอีกฝ่ายทำอะไรกับม้ากันแน่ แต่เขากลับพูดออกไปตรงๆ ไม่ได้ด้วยซ้ำ ทั้งที่รู้จักนิสัยปกติของอีกฝ่ายดีอยู่แล้ว เขาควรอัดเสียงบทสนทนาเมื่อกี้ไว้…
คนอย่างเราคงไม่สามารถหาจุดอ่อนหรือข่มขู่ใครได้ทั้งชีวิตนั่นแหละ
อินซอบนึกถึงม้าขนสีเทาที่เจอเมื่อเย็นวันนั้น
ขอโทษนะเจนนี่ ฉันไม่สามารถทำให้คนอื่นรู้ได้ด้วยซ้ำว่าเธอตายอย่างไม่ยุติธรรม เพราะฉันมันโง่ คราวนี้ฉันก็เป็นแบบนั้นอีกแล้ว
รองเท้าของเขาเปียกน้ำตา อินซอบยืนอยู่แบบนั้นสักพัก และเดินออกไปจากระเบียงในตอนที่เลือดกำเดาหยุดไหล
