คุณลุงของเขาเป็นประธานบริษัท แม้แต่กรรมการผู้จัดการคิมก็ยังเตือนอีอูยอนว่าอย่าเข้าไปยุ่งกับคังยองโม
ชเวอินซอบเงยหน้ามองคังยองโม
“นี่มองตรงไหนอยู่หา”
“วันนั้นคุณทำให้บังเหียนขาดสินะครับ แล้วคุณก็เอายาให้ม้ากินด้วย ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”
คังยองโมเอนหลังไปด้านหลังและหัวเราะเสียงดัง
“ฮ่าๆๆ น่าตลกชะมัด แกนึกว่าแกเป็นยอดนักสืบอะไรนั่นหรือไง ดูเหมือนจะคิดอะไรไปเองเก่งจังนะ”
คังยองโมใช้ฝ่ามือฟาดแก้มของอินซอบอีกครั้ง และเอาบุหรี่ที่ถืออยู่จี้ลงบนเฝือกของอีกฝ่าย
ชเวอินซอบลุกขึ้นและปัดเสื้อ นิ้วของเขาเจ็บตื้อๆ เพราะเขาเผลอใช้มือข้างที่บาดเจ็บยันพื้นไว้ในตอนที่ล้ม เลือดกำเดาของเขาไหลจนทำให้แขนเสื้อเปียก
“อ๊ะ…”
เขารีบเอนหน้าไปด้านหลัง แต่เขาก็ก้มหน้าลงมาเมื่อนึกถึงคำพูดของอีอูยอนที่บอกว่าถ้าทำแบบนี้เลือดจะไหลลงไปในคอ และมันจะแย่กว่าเดิม แม้เขาจะใช้มือจับจมูกเอาไว้ แต่เลือดก็ยังหยดลงมาระหว่างช่องนิ้วอยู่ดี
อินซอบมองเลือดที่หยดลงบนพื้นพลางคิดว่าไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองมาทำอะไรที่เกาหลีกันแน่ มือข้างหนึ่งของเขาถูกมีดบาด นิ้วก็หัก แถมเลือดกำเดายังมาไหลเพราะโดนต่อยอีก ในระหว
