ั่งด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนคนที่ไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น คนอื่นๆ ประทับใจในนิสัยใจคอที่ดีงามของเขาจากใจจริง แค่ความสามารถในการแสดงของเขาอย่างเดียวก็ดีจนคังยองโมที่มีนิสัยต่ำเตี้ยเรี่ยดินเทียบไม่ติดแล้ว
“ผมพยายามจะจอดรถตรงนั้นแล้วนะครับ แต่เพราะมีรถคันอื่นจดอยู่ ผมก็เลยจอดที่อื่น…”
ยุนชอลจินซึ่งเป็นผู้จัดการส่วนตัวของคังยองโมเดินเข้ามาในห้อง แต่พอเขาเห็นว่าคังยองโมไม่อยู่ในห้อง เขาจึงหยุดพูด แม้ผู้กำกับกล้องจะใช้มือชี้เพื่อบอกว่าคังยองโมนั่งตรงไหน แต่พอเขาเจอว่าเป็นที่นั่งที่อยู่ตรงหน้าอีอูยอนกับอินซอบ เขาก็ทำหน้านิ่งอย่างอึดอัดใจ
“คุณคังไปไหนเหรอครับ”
“ไปห้องน้ำครับ”
“อ๋อ ครับ ขอบคุณที่บอกนะครับ”
หลังจากที่ยุนชอลจินรีบออกไป คนที่นั่งอยู่ด้านในก็คุยโน่นคุยนี่กันไปเรื่อย
“แม้แต่ผู้จัดการส่วนตัวก็ยังเรียกว่าคุณเหรอ”
“ไม่เห็นนิสัยของคนคนนั้นหรือไง จะเป็นโคดี้หรือเป็นอะไร เขาก็ให้เรียกว่าคุณหมดแหละ ถ้าอยากได้ยินคำว่าคุณขนาดนั้น ก็ไปเป็นคุณครูซะเลยสิ จะมาเป็นนักแสดงทำไม”
คนอื่นๆ ร้องว้าวและระเบิดเสียงหัวเราะออกมา การรวมกลุ่มของคนที่มีศัตรูร่วมกันนั้นง่ายมาก ทุกคนระเบิดความเคียด
