แค้นออกมาในระหว่างที่คังยองโมไปห้องน้ำ พวกสตาฟและนักแสดงคนอื่นๆ อดไม่ได้ที่จะนินทาลับหลัง เพราะนิดๆ หน่อยๆ อีกฝ่ายก็จะตำหนิหรือด่า
“ผมขอไปห้องน้ำหน่อยนะครับ”
แม้จะไม่มีใครมองมาที่ตน แต่ก็ดูเหมือนเขาจะต้องพูดแบบนั้น อินซอบจึงพึมพำและลุกขึ้นเงียบๆ พอได้ยินอีอูยอนหยอกว่าให้ผมไปด้วยไหมครับ คนที่อยู่ใกล้ๆ ก็บอกว่าเป็นอินซอบนี่ดีจังก่อนจะหัวเราะ
ชเวอินซอบรีบปิดประตูและออกไปข้างนอก เพราะกลัวว่าอีอูยอนจะตามมาจริงๆ
“เฮ้อ…”
อึดอัดชะมัด ในที่ที่เขาไม่คุ้นเคยกับวัฒนธรรมการกินเลี้ยงภายในองค์กรของชาวเกาหลี ทั้งยังเป็นที่ที่มีอีอูยอนอยู่ข้างๆ และคังยองโมอยู่ตรงหน้าก็เหมือนกับที่ที่อยู่แล้วอึดอัด ความรู้สึกเสียใจที่ตัวเองน่าจะบอกว่าจะรออยู่ที่รถถาโถมเข้ามา
อินซอบคิดว่าเขาน่าจะเดินตากลมเสียหน่อย เขาจึงเดินไปตามระเบียงที่เชื่อมกับร้าน วินาทีที่เขาจับที่จับประตูและกำลังจะเปิดออกไป เขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นหู
“ตอนนี้จะทำยังไงกันดีครับ”
เป็นยุนชอลจินผู้จัดการส่วนตัวของคังยองโมนั่นเอง อินซอบคิดว่าอีกฝ่ายคงจะคุยโทรศัพท์อยู่ เขาจึงพยายามจะออกไปจากตรงนี้ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ออกไปก็ดันได้ยินเสีย
