งที่เจือความรำคาญของคังยองโมเสียก่อน
“ที่ว่าจะทำยังไงน่ะ คือทำยังไงกับอะไรเหรอ ไอ้โง่เอ๊ย อายุตั้งขนาดนี้แล้ว แกยังจะต้องจิ้มกินก่อนหรือไงถึงจะรู้ว่าเป็นขี้หรือซอสเต้าเจี้ยว”
เขาไม่รู้เลยว่าทำไมคนสองคนที่บอกว่าจะไปห้องน้ำถึงมาอยู่ตรงนี้ การที่คังยองโมจับผู้จัดการส่วนตัวเหมือนจับหนูเป็นภาพที่สามารถเห็นได้บ่อยๆ ที่กองถ่าย แต่คำพูดต่อมาที่เขาได้ยินกลับทำให้ชเวอินซอบหยุดอยู่ตรงนั้น
“แต่ผมก็ยังรู้สึกแบบนั้นอยู่ดีนี่ครับ ผมนึกว่ามันจะจบลงแค่การที่เขาล้ม แต่ผู้จัดการส่วนตัวของอีอูยอนนิ้วหัก และอีอูยอนก็บาดเจ็บด้วย…”
กลายเป็นว่าอินซอบได้ยินบทสนทนาของคนทั้งคู่ทั้งหมดในสภาพที่ยังจับด้านจับประตูไว้อยู่
“นั่นเพราะเด็กนั่นมันโชคร้าย จะสนใจอะไรล่ะ เลิกร้องไห้ได้แล้ว”
“แต่ม้าตัวนั้นโดนการุณยฆาต ผมก็เลย…”
“โง่หรือไง แค่ม้าตัวเดียวตายมันจะไปยิ่งใหญ่อะไร ยังไงซะร่องรอยของยานั่นก็ไม่เหลือแล้ว ไม่มีหลักฐานแล้วจะทำอะไรได้ล่ะ”
ชเวอินซอบเดือดพล่านทันทีที่นึกถึงภาพของยุนชอลจินที่หลบออกมาจากโรงเลี้ยงมาด้วยความเร่งรีบในวันนั้น ชัดเจนแล้วว่าคังยองโมจะต้องสั่งให้ยุนชอลจินทำอะไรกับม้าแน่
