ๆ อินซอบจับด้ามจับประตูและดันมันออกจนสุด
“ผมมีเรื่องจะคุยด้วยครู่หนึ่งครับ”
ทั้งสองคนแสดงสีหน้างงงวยอย่างเห็นได้ชัดเมื่ออินซอบปรากฏตัวอย่างกะทันหัน เห็นยุนชอลจินทำตัวไม่ถูก คังยองโมจึงใช้สายตาสั่งให้อีกฝ่ายออกไป เขาคิดว่าเผชิญหน้ากับผู้จัดการส่วนตัวผู้อ่อนต่อโลกคนนี้ลำพังยังจะดีซะกว่าให้ผู้จัดการส่วนตัวของเขาเผลอพูดอะไรที่ไร้สาระออกไป
พอยุนชอลจินออกไป ที่ระเบียงก็เหลือคนอยู่แค่สองคน
“ไม่รู้นะว่านายจะพูดอะไร แต่ช่วยพูดให้จบเร็วๆ หน่อย เพราะฉันยุ่ง”
คังยองโมหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป่าและจุดไฟ เขาจงใจพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าอินซอบก่อนจะพูดเหน็บแนม ชเวอินซอบควบคุมใจให้สงบ
“ผมบังเอิญได้ยินที่พวกคุณพูดน่ะครับ แต่ผมทำแบบนี้เพราะมีเรื่องที่สงสัย”
“บังเอิญได้ยินเหรอ ไม่ใช่ว่าแอบฟังเหมือนพวกหนูหรอกเหรอ”
“ถึงผมจะไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้น แต่ผมก็ต้องขอโทษด้วยนะครับ”
ปลายนิ้วของเขาเย็นเฉียบ อินซอบกำมือและแบอยู่ข้างหลังพลางมองคังยองชัดๆ
“ที่อยากจะพูดคืออะไรล่ะ”
“ผมอยากรู้ว่าคุณให้ยาอะไรกับเจนนี่ ไม่สิ กับม้าตัวนั้นน่ะครับ”
“ม้าเหรอ โอ๊ย ม้ามันก็เป็นแบบนั้นตั้งแต่แรกแล้ว”
คังยองโมใช้นิ้วชี้ตรง
