“เฮ้อ-”
“ถอนหายใจอะไรขนาดนั้นล่ะ กังวลอะไรหรือเปล่าคุณอินซอบ”
หัวหน้าทีมชาที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งของคนขับรถเพราะจะไปซื้อน้ำที่ร้านสะดวกซื้อหันมามองอินซอบพลางเอ่ยถาม
“เปล่าครับ”
“โอ๊ย แต่ความกังวลเต็มหน้าเลยนะ”
“ไม่มีความกังวลเลยครับ”
อินซอบพูดแบบนั้นพลางใช้ฝ่ามือถูหน้าเบาๆ แม้จะตอบไปอย่างนั้น แต่ตอนนี้เขากำลังแหวกว่ายอยู่ในทะเลของความกังวล
เรื่องที่อีอูยอนถามตนว่าจะทำสัญญาระยะยาวกับอีกฝ่ายได้ไหมในวันนั้นติดอยู่ในใจของอินซอบเหมือนหินก้อนใหญ่ ถึงเขาจะตั้งความหวังดูว่าอีกฝ่ายอาจจะพูดไปตามมารยาทเพื่อปลอบเขา เพราะรู้สึกผิด แต่ในตอนที่กรรมการผู้จัดการคิมยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ห้องทำงานในวันรุ่งขึ้น อินซอบก็ต้องยอมรับว่าอีกฝ่ายพูดจริง
ระยะเวลาที่เขาทำสัญญาในตอนที่เข้ามาทำงานที่บริษัทคือหนึ่งปี มันเป็นระยะเวลาสัญญาที่เกือบจะไม่ต่างอะไรกับตำแหน่งชั่วคราว แต่อินซอบก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าเขาอาจจะทนได้แค่ไม่กี่เดือน แต่ในกระดาษที่กรรมการผู้จัดการคิมยื่นให้เขามีตัวเลขที่เขาไม่อยากจะเชื่อเขียนเอาไว้ว่าตั้งสามปี
นี่เป็นครั้งแรกเลยที่อีอูยอนบอกว่าจะทำสัญญาอย่างเป็นทางการกับผู้จัดการส่วน
