ภาในมือเปล่งแสงจ้า กวัดแกว่งใส่หลินห่าวดั่งพายุ!
“ช้าเกินไป!”
หลินห่าวแค่นเสียงเยาะ
จากนั้นสะบัดกระบี่ตวัดฟ้าผ่า แสงกระบี่เจิดจ้าส่องฟ้า รวดเร็วกว่ากระบี่ของหลิวกู่เฉิงเสียอีก ถึงก่อนทั้งที่ออกทีหลัง!
ฉัวะ!
ปลายกระบี่เขาจ้วงใส่กระบี่เพลิงนภาอย่างแม่นยำ แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนแขนหลิวกู่เฉิงชาวาบ กระบี่เกือบหลุดจากมือ
ฉัวะ!
รอยเลือดผุดขึ้นที่แขน หลินห่าวไม่จู่โจมสังหารในทีเดียว แต่กลับเหมือนจงใจเล่นสนุก สะกิดแผลใส่ร่างของอีกฝ่าย
ไม่นานนัก หลิวกู่เฉิงก็ดูท่าทางจะหมดแรง ยิ่งสู้ยิ่งเสียเปรียบ
“เจ้าฝึกเพลงกระบี่ลมใบหลิวจนเละเทะเช่นนี้ อยู่มาได้ยี่สิบปีก็น่าอายพอแล้ว! หากไม่อยากแพ้ ก็ทำตามที่ข้าบอก...”
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นในหูหลิวกู่เฉิง
เป็นเสียงของซูเฉิน!
หลิวกู่เฉิงชะงักเล็กน้อย ก่อนจะดวงตาเป็นประกายด้วยความยินดี
ซูเฉิน…ยอมถ่ายทอดเพลงกระบี่ให้เขาแล้ว!
“เพลงกระบี่ลมใบหลิว ต้องใช้ใจควบคุมจิต ประคองจิตไว้ในใจ ให้กระบี่เคลื่อนไปตามใจ เจ้าอาจช้าราวใบหลิวลอยลม หรือเร็วดั่งวายุอัสนี…”
เสียงของซูเฉินไม่เร็ว
แต่ในหูของหลิวกู่เฉิงกลับประหนึ่งสายฟ้าฟาดสติ ปลุกให้เข้าใจอย่างถ่องแท้ ดวงตาเปล่งประกา
