“เอ่อ…”
อีอูยอนเงยหน้าขึ้นเพราะเสียงของใครบางคนที่เรียกตนเอง เป็นหนึ่งในพยาบาลที่แอบชำเลืองมาทางนี้ตั้งแต่เมื่อกี้นี้นั่นเอง
“ถ้าคุณไม่ว่าอะไรจะช่วยเซ็นลายเซ็นให้หน่อยได้ไหมคะ ฉันเป็นแฟนคลับตัวจริงของคุณเลย”
อีอูยอนที่เอียงตัวและเท้าคางอยู่แสดงสีหน้าไม่ดีออกมาครู่หนึ่ง ถ้าเป็นเวลาปกติเขาจะเซ็นลายเซ็นให้สองสามแผ่นด้วยรอยยิ้ม แต่ตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะทำแบบนั้น
“ขอโทษนะครับ เดี๋ยวไว้ผมเซ็นให้ทีหลังนะครับ”
แม้แต่คำตอบของเขายังไม่อ่อนโยน
“งั้นช่วยถ่ายรูป…”
“…”
โอ๊ย ไอ้เหี้ย เป็นถึงพยาบาล แต่มาพูดเรื่องพรรค์นั้นตอนนี้เนี่ยนะ
อีอูยอนจ้องใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่สักพัก สุดท้ายพยาบาลที่เดินไปเดินมาอยู่สักพักก็ทนไม่ไหวและกลับไปยังที่ของตนเอง
อีอูยอนก้มลงมองหน้าของผู้จัดการส่วนตัวที่นอนอยู่บนเตียง เขารู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นว่ามีแผลอยู่ทั่วสันจมูกและแก้มของอีกฝ่าย
ก่อนหน้านี้เขารู้สึกแปลกในตอนที่ได้ยินคนอื่นเล่าเรื่องของผู้จัดการส่วนตัวที่กระโดดลงไปในทะเลสาบที่เย็นเป็นน้ำแข็งเพื่อช่วยชีวิตของตนไว้ นั่นเป็นเพราะเขาไม่เข้าใจการเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยคนอื่น ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเชื่ออีกว่าชเวอินซอบเกลียดตัว
