“…!”
ปรี๊น
เสียงแตรรถยนต์ที่เหมือนถูกบดขยี้เฉียดผ่านหน้าปีเตอร์ไปอย่างน่าหวาดเสียว เหงื่อเย็นๆ ของเขาไหลซึม ถ้าช้าไปนิดเดียวเขาอาจจะไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้วก็ได้
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
เขาได้ยินเสียงอ่อนโยนจากทางด้านหลัง
“เอ่อ…คือ…”
“ล้มเพราะตกใจลูกบาสใช่ไหมครับ ขอโทษนะ”
ฟิลลิปข้ามถนนไปเก็บส้มที่ตกอยู่กลับมาให้โดยที่ตนไม่ทันได้เอ่ยขอบคุณ เขายิ้มพลางช่วยใส่ส้มที่เก็บมาลงในถุง
“ดะ เดี๋ยวครับ”
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขากล้าขนาดนี้ ปีเตอร์ต้องตกใจหลังจากกลับบ้านไปดูว่าหน้าของตนแดงขนาดไหน แต่ตอนนี้ไม่ว่าอะไรก็ดีไปหมด
ฟิลลิปหันกลับมามอง เด็กหนุ่มสองคนสบตากันโดยมีรั้วตาข่ายกั้น เขาใจเต้นเหมือนจะระเบิด ปีเตอร์ยื่นมือออกไปด้วยความคิดที่ว่าถ้าไม่ใช่ตอนนี้ก็ไม่ได้แล้ว
“ผมให้ครับ”
“ครับ?”
“ทะ…ที่ช่วยไว้”
ปีเตอร์พูดคำว่า ‘ขอบคุณ’ ไม่ออก และได้แต่กัดลิ้นของตัวเองอยู่ในปาก
“ไม่ล่ะครับ ไม่เป็นไร”
วินาทีที่เห็นฟิลลิปตอบแบบนั้นพร้อมกับยิ้มกว้าง ปีเตอร์ก็เหมือนจะรู้แล้วว่าทำไมเจนนี่ถึงเรียกอีกฝ่ายว่าเจ้าชาย
ปีเตอร์ยื่นส้มที่ถืออยู่ออกไปอีกครั้งโดยไม่พูดอะไร เขาได้ยินเสียงหัวเราะจากอีกด้านหนึ่งของรั้วตาข่าย ฟ
