ิลลิปยื่นนิ้วออกมาแตะส้ม
“ฉันน่าจะรับมันไม่ได้นะ”
“…เอ่อ”
เป็นสถานการณ์ที่แม้เขาจะโดนอีกฝ่ายมองว่าตนเป็นเด็กมีพัฒนาการช้าก็ไม่เป็นไร เพราะเขายื่นส้มและบอกให้อีกฝ่ายกินทั้งๆ ที่มีรั้วตาข่ายกั้นอยู่
ทันทีที่ปีเตอร์ก้มหน้าและไม่ยอมพูดอะไร ฟิลลิปที่อยู่อีกด้านหนึ่งของรั้วตาข่ายก็ผิวปาก เขาใช้นิ้วชี้ไปที่ด้านบนของรั้วตาข่ายที่ถูกเจาะรูเอาไว้
ปีเตอร์โยนส้มขึ้นไปด้านบน ส้มลอยเป็นเส้นโค้งข้ามไปที่อีกด้านหนึ่งของรั้วตาข่ายและตกอย่างปลอดภัยอยู่ในมือของฟิลลิป
“จะกินให้อร่อยเลยครับ”
เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะกลับเข้าไปในโลกที่ตนเองอยู่อีกครั้ง ปีเตอร์กอดถุงที่บรรจุส้มเอาไว้และออกเดินอย่างรวดเร็ว เขาเหงื่อไหลออกมาตรงหน้าผากและหัวใจของเขาก็เจ็บเหมือนจะโดนฉีก เสียงเหมือนยางที่ลมรั่วหลุดออกมาจากลำคอของเขาเพราะหายใจไม่ออก แต่เขาไม่สามารถหยุดเดินได้
ตอนที่มาถึงบ้านแม่เห็นลูกชายที่ตัวเปียกเหงื่อเหมือนอาบน้ำ เธอถามเขาเสียงดังว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นด้วยความตกใจ แต่ปีเตอร์กลับยื่นถุงที่มีส้มบรรจุอยู่ให้แม่โดยไม่พูดอะไร
“เกิดอะไรขึ้นเหรอจ๊ะ ร่างกายลูกไม่เป็นไรใช่ไหม”
แม่เอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นกังวลอยู่สองถึงสามครั้ง เพร
