าะสภาพของลูกชายที่ผิดไปจากปกติ ปีเตอร์เอาแต่ส่ายหน้าอย่างเดียว
“ไม่ได้ป่วยตรงไหนนะ ไปโรงพยาบาลไหมจ๊ะ”
“ผมไม่เป็นไรครับ”
“ไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ ไม่ได้ป่วยใช่ไหม”
ปีเตอร์ส่ายหน้าเงียบๆ
“ไม่เป็นไรจริงๆ เหรอจ๊ะ”
“ครับ ผมไม่เป็นไรครับ งั้นผมขอขึ้นไปพักก่อนนะครับ”
“ได้จ้ะ”
แม่ของเขาที่หยิบส้มออกมาจากถุงพึมพำเหมือนพูดคนเดียวว่า ‘ขาดไปลูกหนึ่งนะเนี่ย’ พอปีเตอร์ที่เดินขึ้นบันไดไปได้ยินคำพูดนั้น เขาก็เริ่มขึ้นบันไดทีละสองก้าวเหมือนคนโดนไล่ตาม เขาเข้ามาในห้องและปิดประตู แม้เขาจะนอนลงบนเตียงและหอบหายใจอยู่พักหนึ่ง แต่หัวใจที่เต้นตึกตักกลับไม่สงบลงง่ายๆ
ปีเตอร์ใช้มือทั้งสองข้างปิดหน้า
เกิดความรู้สึกที่เข้าใจได้ยากในหัวใจของเขาพอๆ กับส้มหนึ่งลูกที่ขาดไป เขาจะต้องนอนอยู่บนเตียงสักพัก
