“มาจากทางโน้นแล้วตกลงไปแบบนี้จะดีกว่าไหมครับ”
“เห็นผู้กำกับกล้องบ่นพึมพำมาว่าถ้าทำแบบนั้นกล้องจะจับภาพไว้ไม่ทันน่ะ ลองทำตามที่พูดไปเมื่อกี้ก่อนแล้วกัน ถ้าคิดว่ายังไม่ได้ก็ค่อยตกลงไปทานนี้”
ชเวอินซอบที่กำลังฟังผู้กำกับและผู้กำกับฉากแอคชั่นคุยกันอยู่ข้างๆ ยื่นเครื่องดื่มร้อนให้พวกเขาอย่างระมัดระวัง
“โอ้ ขอบคุณนะคุณผู้จัดการส่วนตัว”
“เหนื่อยอีกนิดนะครับ เพราะถ้าถ่ายฉากนี้เสร็จงานวันนี้ก็จบแล้ว”
อินซอบที่ขยันและจริงใจได้รับการประเมินที่ดีจากพวกสตาฟในกองถ่าย แม้แต่คนที่เคยถามว่าเขาจะทำงานได้ดีเหรอเพราะภาพลักษณ์ที่ดูเด็กของเขานั้น ตอนนี้สายตาของคนพวกนั้นได้เปลี่ยนไป เพราะการจัดการงานที่ไม่หยุดพักของเขา
“จะเป็นอะไรไหมครับ”
ชเวอินซอบถามผู้กับกำ
“ไม่เป็นไรหรอก ก็เจ้าตัวเขาว่าแบบนั้นนี่ ถ้าอีอูยอนบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้ แต่ถ้าบอกว่าได้ก็คือได้”
“แต่…ผมได้ยินมาว่าวันนี้มันไม่ใช่ฉากที่ขี่ม้าออกมาเฉยๆ นี่ครับ”
ฉากที่จะต้องถ่ายวันนี้คือฉากที่อีอูยอนถูกลูกธนูที่ฝ่ายศัตรูใช้ยิงในขณะขี่ม้าและกลิ้งตกลงมาบนพื้น ม้าก็จะต้องล้มไปกับเขาด้วย เขาได้ยินคำอธิบายที่บอกว่าถ้าผูกเส้นด้ายเล็กๆ ที
