“ปีเตอร์!”
ปีเตอร์รีบปิดสมุดโน้ตทันทีที่ประตูถูกเปิดเข้ามา เจนนี่เดินเข้ามาในห้องในสภาพเหงื่อซก เธอหรี่ตาลง
“เขียนอะไรขนาดนั้นเหรอ”
“การบ้านน่ะ”
“การบ้านอะไรเยอะขนาดนั้น”
ปีเตอร์ยิ้มโดยไม่พูดอะไร เจนนี่หรี่ตาพร้อมกับถามซ้ำว่า ‘อะไรล่ะ’
“อันที่จริงแล้วก็ไม่ใช่การบ้านหรอก...แค่เขียนเฉยๆ น่ะ”
“ไม่ใช่การบ้าน แต่ก็ยังเขียนเหรอ นายเนี่ยสุดยอดจริงๆ ฉันน่ะนะแค่ทำการบ้านเขียนเรียงความยังรู้สึกเหมือนหัวจะแตกเลย ว่าแต่เขียนอะไรเหรอ”
“เขียนไปเรื่อยน่ะ”
ปีเตอร์ยิ้มพลางพูดกำกวม เขาเห็นว่าการบอกว่าสิ่งที่เขียนไม่ใช่ไดอารี่หรือการขีดเขียนง่ายๆ ด้วยปากของตัวเองเป็นเรื่องน่าอาย
“กลอนเหรอ หรือว่านิยายล่ะ”
“ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอก”
“ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญ งั้นฉันขอดูหน่อย”
ทันทีที่เจนนี่ยื่นมือออกมา ปีเตอร์ก็ตกใจและเอาสมุดโน้ตไปซ่อนไว้ด้านหลัง
“ไม่ได้ ที่บอกว่าขอดูน่ะ จะขอดูอะไรล่ะ”
“ทำไมล่ะ ยังไงซะถ้าเป็นกลอนหรือนิยาย มันก็เป็นข้อความที่เขียนเพื่อให้คนอื่นอ่านอยู่แล้วนี่ จะเป็นอะไรล่ะถ้าฉันจะขออ่านก่อน”
มักจะมีความสมเหตุสมผลแปลกๆ อยู่ในคำพูดของเจนนี่เสมอ แม้ปีเตอร์จะยังซ่อนสมุดโน้ตไว้ด้านหลัง แต่เขาก็ถามกลับว่
