า ‘อย่างนั้นเหรอ’ พร้อมกับตั้งใจฟัง
“ของประเภทไดอารี่ต่างหากถึงจะเป็นข้อความที่ไม่ควรให้ใครอ่าน แต่ที่นายเขียนอยู่ตอนนี้มันไม่เหมือนของพวกนั้นไม่ใช่เหรอ”
“อืม…”
“ถ้าฉันอ่านแล้วโอเคจริงๆ ฉันจะบอกนายเอง แต่ถ้ามันประหลาดล่ะก็ ฉันจะเอาสมุดโน้ตมาใส่ไว้ที่ตู้จดหมายของบ้านนายเงียบๆ แทน”
คำพูดของเจนนี่ถูกต้อง ถ้าเป็นกลอนหรือนิยาย มันก็เป็นข้อความที่มีไว้ให้คนอื่นอ่านอยู่แล้ว ถ้าเขาเขียนลวกๆ คนเดียวในสมุดโน้ต เขาก็จะไม่ได้พัฒนาอะไรเลย
“ถ้ามันประหลาดเธอจะเอามาใส่ตู้จดหมายเฉยๆ ใช่ไหม”
“แน่นอนอยู่แล้วสิ”
ปีเตอร์ค่อยๆ ยื่นสมุดโน้ตให้เธอ หลังจากรับสมุดโน้ตไปแล้วเจนนี่ก็ทำตาเป็นประกายพร้อมกับเอ่ยว่า
“ฉันเองก็มีของจะให้นายดูเหมือนกัน”
“อะไรเหรอ”
“ฉัน ฉันเขียนจดหมายแล้วล่ะ”
“จดหมายอะไรเหรอ”
“จดหมายรักที่จะให้เจ้าชายไงล่ะ”
เธอหยิบกระดาษยับๆ ออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เขา ปีเตอร์อุทานว่า ‘ว้าว’
“ทำไม มันโรแมนติกมากเลยล่ะใช่ไหม”
“ฉันจะต้องทำความเข้าใจก่อนนะว่าเธอเขียนว่าอะไร”
เจนนี่หัวเราะเสียงดังพลางนั่งลงบนเตียง ปีเตอร์เพ่งสายตาไล่อ่านตัวอักษรบนกระดาษอย่างตั้งใจ
“…เธอจะส่งไปแบบนี้จริงๆ น่ะเหรอ”
“ทำไมล่ะ”
“ม
