ันเปิดเผยมากเลยนะ เอ่อ บอกว่ารู้สึกถึงพรหมลิขิตทันทีที่เจอเลยเหรอ”
“ก็เป็นความจริงไม่ใช่เหรอ ฉันรู้สึกถึงพรหมลิขิตจริงๆ นี่ ฉันกับเจ้าชายต้องเคยเป็นคนรักกันในชาติก่อนแน่ๆ”
“จะเกิดอะไรขึ้นล่ะถ้าเธอเขียนอะไรแบบนี้ลงไปในจดหมายที่ส่งไปครั้งแรก”
สีหน้าของปีเตอร์ที่อ่านจดหมายเหยเกขึ้นเรื่อยๆ
“…แล้วทำไมเธอจะต้องลงท้ายจดหมายด้วยคำถามที่ว่าจะมีลูกกี่คนดีด้วยล่ะ”
“เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอที่จะปรึกษาเรื่องแบบนั้นกันไว้ก่อน”
“ไม่นะ นี่มันไม่ได้จริงๆ”
ปีเตอร์ส่ายหัว
“เธอจะเขียนจดหมายรักแบบนี้ไม่ได้นะ”
เจนนี่ทำปากยื่น
“นายพูดเหมือนคนที่เคยเขียนมาเยอะเลยนะ”
ปีเตอร์ใช้มือชี้ไปที่หนังสือที่ถูกเสียบไว้แน่นขนัดในชั้นวางหนังสือ ในนั้นมีหนังสือนิยายโรแมนซ์ปนอยู่บ้าง
“ก็ได้ งั้นจะต้องเขียนว่าอะไรล่ะ”
“อย่าบอกว่ารักอย่างกะทันหันสิ ควรจะบอกว่าอะไรดีน้า อืม…เริ่มแบบธรรมดาๆ ไม่ดีกว่าเหรอ”
“ยังไงล่ะ”
“ก็แบบหวัดดีอะไรแบบนี้น่ะ”
“แต่จะจืดชืดไปไหมนะ อืม ใช่แล้ว ฉันลองเขียนแบบนั้นก่อนดีกว่า”
ปีเตอร์หยิบปากกาขึ้นมาและเริ่มเขียนจดหมายฉบับใหม่ในแบบฝึกหัดของเจนนี่
“อยากเล่าถึงวันที่เจอกันครั้งแรกเหรอ”
“ใช่สิ! ก็วันนั้นเจ้าชา
