ยช่วยหยิบปากกาที่คุณป้าสเปนเซอร์ซื้อให้นี่! ฉันรู้สึกขอบคุณเขามากขนาดไหน จะต้องเขียนเรื่องนั้นลงไปนะ เพราะนั่นเป็นเหตุการณ์ที่สำหรับมากสำหรับฉัน เจ้าชายเองก็จะต้องจำได้ด้วยแน่นอน”
“แล้วถ้าเขาจำไม่ได้จะทำยังไงล่ะ”
“ไม่มีทางที่เขาจะจำไม่ได้! เรื่องนั้นฉูดฉาดจะตาย! เจ้าชายจะลืมเรื่องสำคัญอย่างนั้นได้เหรอ”
ปีเตอร์พยายามจะบอกว่าการช่วยเก็บปากกาให้นักเรียนคนอื่นไม่น่าจะใช่ประสบการณ์ที่ฉูดฉาด แต่เขาก็ไม่สามารถทำอย่างนั้นได้เพราะสายตาของเจนนี่เป็นประกายมาก
“คือ…จดหมายที่ทำให้เกิดความสงสัยขึ้นมานิดหน่อยจะไม่ดีกว่าเหรอ หรือเขียนไปว่าคุณจำตอนที่เราเจอกันครั้งแรกได้ไหมก็ได้ แบบนั้นเขาก็จะได้ลองคิดด้วยไงว่ามันคืออะไร”
“โอ้! เยี่ยม! ปีเตอร์! นายมันอัจฉริยะ! ดีเลย ต่อเลยๆ”
ทั้งคู่นั่งข้างกันแบบนั้นและช่วยกันเขียนจดหมายรักจนสำเร็จ แม่ของปีเตอร์เปิดประตูเข้ามายื่นน้ำมะนาวให้ในระหว่างที่พวกเขาสุมหัวครุ่นคิดกันอยู่
“ตั้งใจทำอะไรขนาดนั้นกันอยู่เหรอจ๊ะ”
“เขียนเรียงความครับ”
ปีเตอร์ยิ้มพลางพูดอ้อมแอ้ม
“อย่างนั้นเหรอจ๊ะ ถ้าทำเขียนเรียงความเสร็จแล้ว แม่วานให้ทำอะไรหน่อยได้ไหม”
“ได้ครับ แม่จะให้ช่วยอะไรเหรอครับ”
“
