รู้สึกผิดขนาดไหนกันนะที่บอกว่าจะต้องเชื่อคำพูดของเจนนี่ เราไม่สามารถไปที่หลุมศพของเจนนี่อย่างกล้าหาญได้เพราะความละอายใจและความรู้สึกผิดที่ไม่สามารถทนได้ และทำได้แค่ร้องไห้อยู่ตรงหน้าหลุมนั้นกี่วันกันล่ะ
แล้วจะมาหวังให้อีอูยอนเป็นคนดีขึ้นมาตอนนี้น่ะเหรอ
“ฮ่าๆ…บ้าไปแล้ว”
อินซอบใช้มือกดหน้าผากตัวเองไว้พร้อมกับหลับตาลง
นี่แกแค่คิดอย่างนั้นทั้งๆ ที่มาถึงเกาหลีเพราะความทุกข์พวกนั้นน่ะเหรอ ไอ้คนเหลือขอ ไอ้ขยะ ไอ้โง่ ไอ้ทึ่ม ไอ้บ้า เขาสาดคำด่าทั้งหมดที่รู้จักใส่ตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นความรู้สึกละอายใจที่อัดแน่นอยู่ในอกก็ไม่หายไปเลยแม้แต่น้อย
ม้าสีเทาเข้มส่งเสียงร้องพร้อมกับเอาคางมาวางเกยไหล่เขาทันทีที่อินซอบทำหน้านิ่ง มันพยายามขยับหัวและตบไหล่อินซอบ อินซอบสามารถอ่านออกได้อย่างชัดเจนว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรจากตนผ่านการขยับเล็กๆ นั่น
“จะบอกให้สู้…เหรอ”
ม้าส่งเสียงร้องและน้ำลายก็กระเด้งออกมาจากปากของมันที่ขยับ สำหรับชเวอินซอบนั่นคือการปลอบใจ เขาเอื้อมมือไปดึงคอของม้าเข้ามากอด
เจนนี่ ขอโทษนะ เจนนี่ ฉันจะไม่สงสัยเธออีกแล้ว
แล้วอินซอบก็ยืนอยู่อย่างนั้นสักพัก
