ปีเตอร์ตื่นนอนเพราะเสียงที่ได้ยินตั้งแต่เมื่อกี้นี้ พอเขาลืมตาและมองไปรอบๆ เขาก็เห็นว่ามีเศษอะไรบางอย่างเล็กๆ กระแทกหน้าต่าง ปีเตอร์เดินสะลึมสะลือไปเปิดหน้าต่าง
“เจนนี่…?”
เจนนี่ยืนอยู่ข้างล่างอย่างที่คิด ปีเตอร์หายง่วงทันทีเพราะความตกใจ เขาไม่ได้ตกใจที่เธอปลุกเขาในเวลาแบบนี้ แต่ตกใจกับสภาพของเธอมากกว่า
“รอแป๊บนะ เดี๋ยวฉันลงไป”
ปีเตอร์สวมเสื้อคลุมกันหนาวทับชุดนอนลวกๆ และถือเสื้อคาร์ดิแกนไว้ในมือข้างหนึ่งก่อนจะออกจากห้อง เขาเดินยกส้นเท้าในขณะที่ลงบันไดเพื่อไม่ให้พ่อแม่ตื่น
พอเขาออกมาข้างนอกและเห็นเธอใกล้ๆ แล้วสภาพของเจนนี่ยิ่งไม่น่าดูเข้าไปใหญ่ ผมของเธอกระเซอะกระเซิง ปากก็แตกและมีเลือดซึมออกมา แถมที่ตาก็ยังมีรอยช้ำสีม่วงอีกด้วย ปีเตอร์ปวดใจที่เด็กหญิงที่เขาเพิ่งเห็นเมื่อไม่กี่วันก่อนปรากฏตัวด้วยสภาพแบบนี้
“…ทะเลาะกันเหรอ”
“อื้อ”
เขาไม่ถามว่าเธอทะเลาะกับใคร เพราะนี่เป็นระเบียบทางสังคม
ปีเตอร์เอาเสื้อคาร์ดิแกนที่เขาหยิบมาคลุมไหล่ให้เจนนี่ แม้พอเอามาคลุมร่างที่ใหญ่โตของเธอแล้วจะทำให้รู้สึกว่ามันเล็กไปสักหน่อย แต่จิตใจที่อบอุ่นของปีเตอร์ก็ช่วยให้หัวใจของเธอที่เย็นจนเป็นน้ำแข็งละลา
