ยลงได้
“ไปที่ห้องไหม”
“ไม่ล่ะ”
“ข้าวเย็นล่ะ”
“…”
ปีเตอร์จับมือเธอโดยไม่พูดอะไร เขาให้เธอนั่งลงบนม้านั่งที่อยู่ตรงสวนหลังบ้านและบอกเธอว่าเดี๋ยวเขาจะกลับมาก่อนจะเข้าไปในบ้าน และกลับออกมาข้างนอกอีกครั้งภายในไม่กี่นาทีพร้อมกับขนมปังที่ทาเนยถั่วกับแยมเอาไว้
“กินสิ”
ปีเตอร์ยัดขนมปังใส่มือเจนนี่
“ฉันกำลังลดน้ำหนักอยู่…”
“เหรอ งั้นฉันกินให้หมดเลยนะ”
ทันทีที่ปีเตอร์แกล้งทำเป็นแย่งขนมปังกลับมาอีกครั้ง เจนนี่ก็รีบคว้าขนมปังไว้
“ไม่ล่ะ ก็ได้ เห็นแก่ความใส่ใจของนายฉันจะกินเอง ค่อยเริ่มลดน้ำหนักพรุ่งนี้ก็ได้”
“ดีมาก”
ปีเตอร์นั่งลงข้างๆ เธอ เจนนี่เริ่มกัดขนมปังกินเหมือนคนตะกละ ปีเตอร์ยิ้มพร้อมกับรอให้เธอกินขนมปังจนหมดก่อนจะยื่นน้ำส้มให้ พอน้ำส้มหนึ่งขวดหมดลงเรียบร้อยสีหน้าของเจนนี่ก็ดีขึ้น
“ขอโทษนะที่ปลุก”
“ไม่เป็นไรเลย”
“ฉันแค่อยากคุยกับใครสักคนน่ะ ไม่อย่างนั้นฉันคงจะตายแน่ๆ”
“อยากคุยเรื่องอะไรขนาดนั้นเหรอ”
เจนนี่หัวเราะเบาๆ
“ฉันจำไม่ได้แล้ว”
น้ำเสียงของเด็กสาวที่พูดแบบนั้นน่าสงสารมาก ปีเตอร์นึกถึงเรื่องดีๆ เพราะเขาอยากจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น
“ทำการบ้านที่ฉันให้ไปหมดหรือยัง”
“ฮ่าๆๆๆ ฉันลืมไปเลย”
